ادبیات روسیه در اروپا: از شگفتی تا کانون مقدمه: کشف دیرینه اما پیروزی‌آمیز تأثیر ادبیات روسیه بر فرهنگ اروپا یکی از برجسته‌ترین پدیده‌های «ورود فرهنگی» در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم بود. برخلاف فرانسه یا انگلستان که سنت‌های ادبی آن‌ها میراث مشترک اروپا بودند، روسیه یک کشور ادبی جوان بود که صدای آن در غرب تنها از اواسط قرن نوزدهم شنیده شد، اما سپس قدرتی پیدا کرد که قابل مقایسه با تأثیر شکسپیر یا گوته بود. این نفوذ نه تنها آشنایی با یک زبان ملی جدید بود، بلکه یک شوک فرهنگی بود که تصورات از روان‌شناسی، عمق فلسفی و مأموریت اجتماعی رمان را برهم زد. 1. مراحل و کانال‌های نفوذ: واسطه‌ها و ترجمه‌ها در ابتدا اروپا ادبیات روسیه را از طریق فیلتر فرهنگی فرانسوی دریافت کرد که این امر به دلیل نقش فرانسوی به عنوان زبان ارتباط بین‌المللی طبقات بالا بود. ترجمه‌کنندگان پیشرو: نقش کلیدی را شارلوت دو میس (Mme de Messine)، ناشر و ترجمه‌کننده پاریسی، ایفا کرد که در دهه‌های ۱۸۴۰-۱۸۵۰ به فرانسویان گوگول، تورگنیف و لرمانتوف را معرفی کرد. در عین حال در آلمان ترجمه‌کننده ویلیام ولفزون فعالیت می‌کرد. ترجمه‌های اولیه اغلب ناقص، تطبیقی و تحریف‌شده بودند. یوان تورگنیف – «اروپایی» و دیپلمات فرهنگی: پس از سال‌ها زندگی در بادن‌بادن و پاریس، تورگنیف به طور شخصی طبقات هوشمند اروپا (فلوبر، زولا، مونپاسان، ژورج ساند) را با ادبیات روسیه آشنا کرد. رمان‌های او («پدران و فرزندان»، «جشنواره دامادان»)، که به زبان‌های اروپایی ترجمه شده بودند، پلی به سمت نویسندگان پیچیده‌تر شدند. تورگنیف روسیه را به عنوان کشوری با درگیری‌های اجتماعی عمیق و حرکات روانی دقیق معرفی کرد. شکست ۱۸۸۰: واقعی‌ترین انفجار علاقه پس از ظهور ترجمه‌های فرانسوی از لیو تولستوی و فئودور دostoئفسکی رخ داد. ترجمه «جنگ و صلح» (۱۸۸۴) و «جرم و مجازات» (۱۸۸۴) یک معجزه شد. این امر به دلیل مقالات تحسین‌آمیز اژن-ملخیور دو ووگوی (رومان روسی، ۱۸۸۶) که ادبیات روسیه را «ادبیات آینده» نامید و آن را با ناتوانی فرانسوی‌های ناتوانی‌گرا مقایسه کرد، تسهیل شد. رویداد جالب: فردریش نیتشه، پس از خواندن «یادداشت‌های زیرزمینی» دostoئفسکی در ترجمه فرانسوی در سال ۱۸۸۷، به دوست خود نوشت: «دostoئفسکی تنها روان‌شناس است که من از او آموختم... شناسایی روح هم‌کاره». 2. نویسند ... Читать далее