هايم سوتين به عنوان نشانگر مدرنیت: گوشت، درد و وجودیسم زیبایی‌شناسانه مقدمه: هنرمند محکوم به عنوان تشخیص دوره هايم سوتين (1893-1943) برای مدت طولانی به عنوان یک شخصیت فرعی، اگرچه قدرتمند، از مدرسه پاریس — هنرمند محکوم در سایه شاگال یا مودیلانی — شناخته می‌شد. اما در زمینه فرهنگ و فلسفه مدرن، آثار او به عنوان یک نشانگر کلیدی مدرنیته، پیشگام دردناک و سوالات بنیادی قرن بیستم و بیست و یکم، جایگاه پیدا می‌کند. سوتین نه تنها یک اکسپرسیونیست است؛ هنرمندی است که از طریق تغییرات محدود شکل و رنگ، شرایط وجودی تن، خشونت، گرسنگی و درد را بررسی کرده است و خود ماده نقاشی را به معادل روانیت زخمی تبدیل کرده است. هنر او در دوره پسا انسان‌گرایی، بیوتیک و بحران دائمی بیشتر و بیشتر به روز می‌شود. 1. از شتلت به مونپارناس: ریشه‌های واقعیت‌گرایی آسیب‌دیده زندگی سوتین بنیان هنر اوست. تولد در یک خانواده فقیر و چندفرزندی در اسمیلوویچ زیر مینسک، ممنوعیت مذهبی از تصویر زنده (گناه نقاشی تصویر ربانی، که او به خاطر آن به طور وحشتناک کتک خورد)، فرار از این محیط به ویلن و سپس به پاریس (1913) — همه این‌ها هنرمند را به عنوان یک پناهنده از خود و سرنوشت خود شکل داد. نقاشی او روشی برای شکستن ممنوعیت‌های جسمی و فرهنگی بود. گرسنگی و فقر اولین سال‌های پاریس به عنوان یک موضوع مزاحم برای غذا به عنوان تن تبدیل شد — از گوشت گاو تا شکار. سوتین نقاشی‌های طبیعت بیجان نمی‌کشید؛ او نقاشی‌های آناتومی از ماده رنج‌کشیده می‌کشید. رویداد جالب: برای نقاشی‌های معروف خود با گوشت (گوشت گاو، 1925) سوتین گوشت را از قصابی می‌خرید و در کارگاه خود آویزان می‌کرد و برای حفظ رنگ آن را با خون می‌ریخت. همسایگان، که از بو ناراحت بودند، پلیس را فراخواندند. سوتین از پلیس می‌خواست تا به او فرصت بدهد تا نقاشی را تمام کند و مدعی شد که «خون باید رنگ خاصی داشته باشد». این رویداد — کلید روش اوست: نقاشی به عنوان تعامل مستقیم و تقریباً شامانی با تن در حال تجزیه، تلاشی برای گرفتن زندگی در لحظه‌ای که در حال انقراض است. 2. زیبایی‌شناسی ناهنجاری: بدن به عنوان مناظر رنج سوتین سنت را که از رامبراند و شاردهن می‌آید، افراطی و به حداکثر رسانده است. نقاشی‌های او (کوندیتر، خدمتکار، زن در قرمز) نه تحقیقات روانشناختی هستند، بلکه تغییرات فیزیولوژیکی هستند. چه ... Читать далее