شکل زمستان، کریسمس و تعطیلات عید قربان در توتچهوو: بین کیهان و راز مقدمه: چرخه زمستانی به عنوان یک درام متافیزیک برای فیودور واسیلیویچ توتچهوو، شاعر فیلسوف و خواننده طبیعت جهانی، زمستان و جشن‌های مرتبط با آن نه فقط زمان‌های سال و تاریخ‌های تقویمی هستند. این نمادهای کلیدی در سیستم طبیعت‌شناسی و دینی او هستند، جایی که طبیعت روح‌بخته شده و انسان در یک درام کیهانی زندگی مشغول است. زمستان در توتچهوو زمانی است که هرج و مرج و خواب برتری دارند، و کریسمس و تعطیلات عید قربان لحظاتی هستند که آغاز بطلان الهی به این جهان یخ‌بندان صورت می‌گیرد، اما این دوگانگی تراژیک آن را منتفی نمی‌کند. شکل زمستان: «جادوها」，「هرج و مرج」و «وجود بی‌جسمی توتچهوو زمستان را به عنوان یک حالت بی‌تحرک طبیعت نمی‌پذیرد، بلکه آن را به عنوان یک قدرت فعال و دیوانه‌وار در نظر می‌گیرد که دارای اراده و زیبایی خاص خود است. زمستان به عنوان هرج و مرج کیهانی: در شعر «بی‌خوابی» («ضرب منظم ساعت‌ها…») منظره شب زمستانی به یک دروازه‌ای به هرج و مرج اولیه تبدیل می‌شود. ضرب منظم ساعت‌ها تنها پوشش نازکی است که پشت آن صدای فراخوانی بی‌پایان یک گودال بی‌پایان شنیده می‌شود: «چون اقیانوس کره زمین را احاطه کرده است، / زندگی زمینی در اطراف با خواب احاطه شده است». شب زمستانی زمانی است که مرزها بین جهان منظم و طبیعت برهم می‌ریزد. جادوی زمستان: در شعر «چارودان زمستان…» جنگل با جادوی زمستان تحت تأثیر قرار گرفته و در «خواب جادویی» فرو رفته است. این منظره زیبا است، اما در زیبایی آن زیبایی یخ‌بندان، بی‌حیات و کامل است. «او [جنگل] ایستاده است، تحت تأثیر جادو، — / نه مرده و نه زنده — / با خواب جادویی جذب شده است، — / تمامی او با رشته‌های سبک پشمی پوشیده شده است، — / تمامی او با رشته‌های سبک پشمی بسته شده است…». این حالت «نمی‌زیستی» — یکی از ادراکات کلیدی توتچهوو از زمستان است: این مرگ نیست، بلکه شکل دیگری از زندگی است، «بی‌جسم» و نامرئی. زمستان به عنوان زمانی برای افسوس فلسفی: «در حالت وهمی دمیده شده…» — در اینجا زمستان به عنوان بیان بیرونی از خالی‌بودن درونی، حالت «پلوی شبانه» روح تبدیل می‌شود. طبیعت و انسان در یک نغمه از اشتیاق اوطنی هماهنگ هستند: «در سکوت بلند، — / چنین لطافتی از نرمش، — / که با سکوت غیرزمینی وزید، — / به روحی که در آر ... Читать далее