تئولرسم و انتقاد آن امروز: آناتومی مدیریت علمی در دوره اقتصاد خلاق تئولرسم یا "مدیریت علمی" فردریک وینسلو تئولر (1856-1915)، نه تنها یک حادثه تاریخی است، بلکه یک پارادایم بنیادی سازماندهی کار است که اصول آن، اگرچه به شکل تغییر یافته، همچنان بر فرآیندهای کاری مدرن تأثیر می‌گذارند. تحلیل انتقادی آن امروز نه تنها محدودیت سیستم را آشکار می‌کند، بلکه بازگشت غیرمنتظره آن را در فضای دیجیتال نیز نشان می‌دهد. مضمون تئولرسم: تجزیه کار به اتم‌ها تئولر، که یک مهندس آموزش دیده است، یک رویکرد انقلابی برای اوایل قرن بیستم پیشنهاد داد که بر چهار اصل پایه‌ای استوار است: جایگزینی روش‌های عملی با روش‌های علمی پایه‌ای. هر عمل کاری باید با زمان‌سنجی مطالعه شود و به حرکات ساده‌تر تجزیه شود. انتخاب و آموزش علمی کارکنان. انتخاب فرد برای یک وظیفه خاص و ساده‌ترین ممکن. جداسازی دقیق کار ذهنی و فیزیکی. مدیران ("بخش برنامه‌ریزی") فکر می‌کنند، طراحی می‌کنند و کنترل می‌کنند؛ کارکنان تنها دستورالعمل‌ها را اجرا می‌کنند. انگیزش مالی (پرداخت به ازای کار انجام شده). اجرای و بیش از حد اجرای حد استاندارد محاسبه شده ("درس") باید به طور گسترده پاداش داده شود. هدف از این بود که "کار با خونسردی" (soldiering) را حذف کرده و بهره‌وری را به طور رادیکال افزایش دهیم. مثال کلاسیک آن آزمایش بارگذاری بلوان‌های چدن در کارخانه "بتلهم استیل". تئولر، پس از مطالعه حرکات، یک "کارگر برجسته" به نام شمیدت انتخاب کرد، او را به روش "علمی" آموزش داد و نرخ روزانه را از 12.5 تا 47.5 تن افزایش داد، در حالی که حقوق او را 60% افزایش داد. این به عنوان یک پیروزی در کارایی شناخته شد. انتقاد کلاسیک: از روانشناسی انسانی تا جامعه‌شناسی همه‌ی هم‌زمانان تئولر نیز نقایص عمیق سیستم او را دیدند: انتقاد انسانی (ال顿 مایو، آزمایش‌های هاتورن، دهه‌های 1920-1930). مایو نشان داد که عوامل اجتماعی و روانی (توجه به کارگر، معیارهای گروهی، احساس تعلق) بر عملکرد تأثیر بیشتری دارند نسبت به شرایط فیزیکی و انگیزه‌های مالی. تئولرسم، که فرد را به "جزء ماشین" تبدیل می‌کند، این جنبه‌ها را نادیده می‌گیرد و باعث انزوا می‌شود. انتقاد از کیفیت (و. ادواردز دیمینگ). در ژاپن پس از جنگ، دیمینگ نشان داد که جداسازی "ذهن و دست" در تئولرسم برای کیفیت مضر است. کارگری که حق ف ... Читать далее