مفهوم «سرمایه انسانی»: تحول نظریه، روشولوژی اندازه‌گیری و نقدهای معاصر سرمایه انسانی یک مفهوم اقتصادی است که مجموع دانش، مهارت‌ها، مهارت‌ها، سلامت و انگیزه فردی را در نظر می‌گیرد که می‌تواند برای تولید ارزش اقتصادی استفاده شود و نیاز به سرمایه‌گذاری برای شکل‌گیری و توسعه آن دارد. این نه یک استعاره بلکه یک دسته‌بندی تحلیلی دقیق است که دیدگاه‌ها را در مورد نقش انسان در رشد اقتصادی به طور اساسی تغییر داده است. تحول نظریه: از سرمایه فیزیکی به سرمایه هوشمند سرچشمه این ایده را می‌توان در آدام اسمیت یافت که در کتاب "ثروت ملل" (1776) "توانایی‌های کسب‌شده و مفید تمام ساکنان" را در ترکیب سرمایه اصلی قرار داد. اما به عنوان یک نظریه کامل، این نظریه در اوایل نیمه دوم قرن بیستم به لطف کارهای سه برنده جایزه نوبل شکل گرفت: تئودور شولتز (دهه 1960) اصطلاح را به زبان علمی وارد کرد، در حالی که به بازیابی اقتصادی پس از جنگ در آلمان و ژاپن می‌پرداخت. او نشان داد که رشد سریع این دو کشور نمی‌تواند فقط با انباشتن سرمایه فیزیکی توضیح داده شود؛ نقش کلیدی را دانش، سلامت و مهارت‌های جمعیت حفظ شده ایفا کرده است — سرمایه انسانی. گاری بیکر (1964، "سرمایه انسانی") به نظریه مبانی میکرواقتصادی داد. او آموزش، آموزش حرفه‌ای و بهداشت را به عنوان سرمایه‌گذاری‌هایی در نظر گرفت که درآمد آینده را به صورت حقوق بالاتر فراهم می‌کنند. بیکر با استفاده از محاسبات ریاضی، نرخ بازده سرمایه‌گذاری در آموزش را محاسبه کرد و نشان داد که آن‌ها دارای بازده اقتصادی بالایی هستند. رابرت لوکاس (دهه 1980) سرمایه انسانی را در مدل رشد داخلی‌سازی کرد. او استدلال کرد که دقیقاً انباشتن آن (به ویژه از طریق آموزش و نوآوری)، نه عوامل خارجی، نقش اصلی را در رشد اقتصادی بلندمدت ایفا می‌کند. بنابراین، انسان دیگر به عنوان یک "منبع" غیرفعال در نظر گرفته نمی‌شود و به عنوان یک بازیگر فعال، دارای سرمایه‌ای که نیاز به سرمایه‌گذاری دارد و سودآوری دارد، در نظر گرفته می‌شود. ساختار و انواع سرمایه انسانی نظریه چندین عنصر مرتبط را برجسته می‌کند: سرمایه شناختی: دانش و مهارت‌های رسمی که از طریق آموزش به دست آمده است (عمومی، حرفه‌ای، دانشگاهی). سرمایه غیرشناختی (رفتاری): "مهارت‌های نرم" (soft skills) — دوستی، مسئولیت‌پذیری، هوش احساسی، توانایی کار در تی ... Читать далее