Evrim mekanizmalarının, doğada oluşturulmuş olanları, modern şehirli hayvanlarının davranışlarında nasıl ortaya çıktığına dair klasik bir örnektir, evcil kedilerin yoğurtya olan sevgisi. Bu gıda sevgisi, eski içgüdülerden modern kedilerin metabolizmasının özel özelliklerine kadar çeşitli faktörlerden kaynaklanmaktadır. Yoğurtun kedi için tadı, sadece bir lezzet değil, vücudunun değerli ve doğada nadir olan bir kaynağa erişim olarak yorumladığı güçlü bir sinyaldir. Yağ ve proteinlere evrimsel çekim Evsel evcil kedilerin, neredeyse tamamen avladıkları hayvanlardan oluşan bir diyetle beslenen zorunlu avcılar olduğu bilinmektedir. Hayvanların vücutlarında bulunan yağ ve proteinler, onlar için hayatta kalmak için gerekli olan yoğun enerji kaynaklarıydı. Yoğurt, yüksek hayvansal yağ ve protein içeriğine sahip bir süt ürünü olduğu için bu evrimsel kalıba mükemmel bir uyum sağlar. Yoğurtun kokusu ve tadı, kedinin zekası tarafından yüksek kalorili gıdaya dair bir sinyal olarak tanınır ve hemen açlık duygusu uyandırır. Bu içgüdü, tanınmayan bir ürünün tüketilmesiyle ilgili olası riskleri aşıp geçer. Lezzet algılama ve "umami" etkisi Geniş yaygın bir mitine karşı, kediler şekerli yiyeceklerden hoşlanmazlar — onların tat duyusuna şekerin algılanmasına karşı işlevsel bir genleri yoktur. Ancak, kedilerin tat duyusları, ette bulunan aminoasitlere aşırı derecede duyarlıdır. Yoğurtta, özellikle yüksek yağlı üründe, fermantasyon süreçleri sonucunda glütamat adı verilen bir doğal madde oluşur — bu, "umami" tadını taşıyan bir maddedir. Bu tat, et suyu ve taze etle ilişkilendirilir ve kedi için proteinli, faydalı gıdanın net bir işaretidir. Bu şekilde, yoğurt, hayvanın tat duyusunu aldatır ve taze avın sinyallerini taklit eder. Laktoz: çekici tada gizli tehlike Evcil kedilerin süt ürünlerine olan sevgisi ve onları sindirme yetenekleri arasındaki önemli bir fizyolojik çelişki vardır. Çoğu memeli gibi, yetişkin kediler, süt şekerini sindirmek için gerekli olan laktaz enziminin önemli bir ... Читать далее