شخصیت‌های عیدانه در ادبیات و سینمای خارجی: از وحشت گوتیک به معجزه کریسمس مقدمه: دوگانگی عیدانه — از ترس مادّی به شفقت مسیحی دوره عیدانه (از کریسمس تا عید قربان) در فرهنگ غربی، به ویژه در سنت‌های انگلیسی‌زبان، سبب ایجاد یک ژانر منحصر به فرد شده است — «داستان‌های روحانی کریسمس/عیدانه». ویژگی این ژانر در پیوند عمیق دو آرایه است: ترس مادّی از جهان بینایی، زمانی که مرز بین زنده و مرده نازک می‌شود، و ایده‌آل مسیحی شفقت، توبه و گرمای خانوادگی. این ترکیب باعث ایجاد یک قاب دراماتیک قوی می‌شود که تغییر شخصیت قهرمان اغلب از طریق برخورد با جهان دیگرجهانی رخ می‌دهد. کانون ادبیات: ارواح ویکتوریایی و درس اخلاقی زمان طلایی داستان‌های عیدانه — انگلستان ویکتوریایی. سنت داستان‌گویی ترسناک در کریسمس توسط همان زمان گسترش یافت و در رسانه‌های نوشتاری منعکس شد. چارلز دیکنز — «شب کریسمس در داستان کوتاه» (1843). این متن — پایه و اساس این ژانر است. در اینجا، مایستیک عیدانه (چهار روح) نه برای وحشت، بلکه برای تغییر اخلاقی و دینی شخصیت پول‌گردهای ابینایزر اسکروچ استفاده می‌شود. دیکنز به طور استادانه‌ای گوتیسم (نماینده روح مرلی، دیدارهای) را با انتقاد اجتماعی و اخلاق مسیحی روشن و واضح از نیاز به نیکوکاری، سخاوت و ارزش‌های خانوادگی ترکیب کرد. این داستان نه داستانی از روح‌ها، بلکه داستانی از شفا دادن روح است، جایی که فراطبیعی نقش یک کاتالیزور دارد. «چرخش چاقو» (The Turn of the Screw، 1898) هنری جیمز. اگرچه از نظر فرمایی این یک داستان عیدانه نیست، اما برای شماره کریسمس یک مجله نوشته شده بود و در چارچوب این سنت خوانده می‌شود. جیمز این ژانر را به پیچیدگی روانشناختی می‌برد: روح‌های خدمتکار و کمان‌دار می‌توانند موجودات فراطبیعی واقعی باشند یا پروژه‌ای از اختلال روانی جوان خدمتکار. در اینجا، موضوع «مرزهای مبهم» برای ایجاد پارانویا و عدم قطعیت کار می‌کند و ماهیت شیطان را زیر سوال می‌برد. ام. آر. جیمز — استاد وحشت آنتیکوار. بسیاری از داستان‌های او، که بسیاری از آنها در کریسمس در کمبریج خوانده می‌شوند، به عنوان استاندارد شناخته می‌شوند. در «داستان از دست رفته‌ای» یا «درخت چوبی کلیسایی» (The Ash-tree)، روح نه برای درس دادن، بلکه برای یک انتقام ناگهانی و سخت، اغلب به دلیل کنجکاوی یا نقض سنن باستانی توسط یک با ... Читать далее