داستان توانایی سخن‌گویی حیوانات در شب کریسمس و در عید شعبان: ریشه‌های افسانه‌ای و نقش‌های فرهنگی باور به اینکه در شب کریسمس یا در طول همه عید شعبان دام‌های خانگی و دیگر حیوانات توانایی سخن‌گویی انسانی پیدا می‌کنند، یکی از زیباترین و عمیق‌ترین سنت‌های ملی اروپایی (شامل اسلاوی‌ها) است. این موضوع، که فراتر از یک شوخی فولکلور است، یک تصویر پیچیده و سینکراتیک است که در آن باورهای آئینی و انیمیستیک پیش از مسیحیت، نمادهای مسیحی و اخلاق کشاورزی عملی پیچیده شده‌اند. 1. ریشه‌های مذهبی و افسانی این موضوع. ریشه‌های این باور به بازتاب‌های باستانی از همه‌جا موجود بودن روح در طبیعت و زمان «پایان‌بندی» برمی‌گردد. دوره عید شعبان، به ویژه شب کریسمس، به عنوان یک شکاف ساکرال زمانی درک می‌شد که قوانین عالم‌آفرینی به هم می‌ریختند: آسمان‌ها باز می‌شدند، مرز بین جهان زنده و مرده محو می‌شد و طبیعت در انتظار معجزه‌ای از ظهور خداوند متعال زدایی می‌شد. در این زمینه، کسب توانایی سخن‌گویی توسط حیوانات به عنوان بخشی از معجزه عمومی و نشانه مشارکت آن‌ها در آگاهی عالی در نظر گرفته می‌شود. چندین دلیل کلیدی برای این توانایی وجود دارد: پاداش برای سکوت: یکی از داستان‌های رایج در فولکلور اسلاوی‌ها این است که حیوانات که در لحظه تولد مسیح در انبار بودند، اولین کسانی بودند که از این رویداد مطلع شدند و با رفتار آرام و محترمانه خود (یا، در برخی از نسخه‌ها، با گرم کردن نوزاد با تنفس) به خیرت دست یافتند. به عنوان پاداش، آن‌ها یک بار در سال فرصت دارند که صحبت کنند. شاهد معجزه: بر اساس افسانه‌های اروپای غربی (که در برخی مناطق روسیه نیز وجود دارد)، حیوانات در کریسمس به زانو می‌افتند یا به سمت شرق می‌گردند و همچنین توانایی سخن‌گویی پیدا می‌کنند تا خدا را ستایش کنند. این داستان ایده‌ای را برجسته می‌کند که تمام موجودات، از جمله بی‌صدا، مسیح را می‌شناسند. میراث انیمیسم: در لایه‌های قدیمی‌تر، توانایی حیوانات برای سخن‌گویی در تاریخ‌های خاص کالندری (مثل عصرهای خورشیدی) نشانه‌ای از ارتباط آن‌ها با جهان دیگرجهانی، با حوزه روح‌ها و اجداد بود. حیوان-راهنما به عنوان یک واسطه عمل می‌کرد که رشته‌های آینده را پیش‌بینی می‌کرد یا رازها را فاش می‌کرد. 2. محتوای «سخن‌گویی» و نقش فرهنگی و اخلاقی آن. شاید مهم‌ترین جنبه این باور، نه خو ... Читать далее