تصویر نیروی ناپاک در روزهای عید در ادبیات و هنر دوره عید که از میلاد تا کрещتن ادامه دارد، در سنت مردم اسلاو به عنوان زمانی که مرز بین دنیای انسان‌ها و دنیای فراطبیعی نازک می‌شود، درک می‌شود. این امر نه تنها به روحانان اجداد اجازه می‌داد که به زنده‌ها بپردازند، بلکه به نیروهای تاریک و هتونیک نیز آزادی نسبی می‌داد. تصویر ناپاک در عید نه تنها نماد شر است، بلکه یک مجموعه فولکلور-میتولوژیک پیچیده است که در ادبیات و هنر روسیه به طور روشنی منعکس شده است. در فرهنگ مردم، نیروی ناپاک در عید دوگانه ظاهر می‌شود. از یک سو، او خطرناک است: بر اساس باورها، در این زمان شیطان‌ها، ارواح، کیکیمورا و دیگر «ناجوانمردان» به طور خاص فعال هستند و می‌توانند به انسان آسیب بزنند، او را از راه بازدارند، او را ترساند. از سوی دیگر، فعالیت او ساختاری و زیر نظر قوانین مشخصی است که او را تا حدی قابل پیش‌بینی می‌کند و حتی اجازه می‌دهد که در مراسم‌های آیینی مانند رایشنه شامل شود. با شرکت در کولادک و بازی‌های بازی، مردم با پوشیدن ماسک و پوست‌ها («در نقش شیطان‌ها بپوشید»)، برای مدتی خود را به این روحانیت‌ها تبدیل می‌کنند تا از یک سو آنها را خوشحال کنند و از سوی دیگر از طریق مراسم آنها را بی‌خطر کنند. در ادبیات قرن نوزدهم روسیه، ناپاک عید از شخصیت فولکلوریک به یک نماد هنری و فلسفی قوی تبدیل شد. نمونه کلاسیک داستان نیکولای گوگول "شب قبل از میلاد" (۱۸۳۲) است. در اینجا ناپاک (شیطان، جادوگر سولوخا) به صورت کمدی و تقریباً روزمره تصویر شده است. شیطان ماه را دزدیده، به کوزه‌کار واکولا انتقام می‌گیرد، اما در نهایت توسط هوش انسانی و قدرت عشق شکست می‌خورد. گوگول به طور ماهرانه‌ای دموگلوجی را در بافت زندگی مردم درآمیخته، نشان می‌دهد که در عید ناپاک اگرچه فعال است، اما در مقابل ایمان ساده و خوب بی‌قدرت است. تصویر ترسناک‌تر و مетаفیزیکی‌تری در معروف‌ترین داستان گوگول "وی" (۱۸۳۵) پیش می‌آید. اگرچه داستان در عید دقیقاً رخ نمی‌دهد، بلکه بیشتر در هفته پس از عید پاک رخ می‌دهد، اما به طور کامل بر روی برخورد کشیش هوما بروت با دنیای دemonic متمرکز است که در «زمان بدون زمان» بین جشن‌های بزرگ فعال می‌شود. تصویر وی، روح ناپاک «چشمی‌», قدرت بینایی کور اما همه‌چیزبینانه‌ای را نشان می‌دهد که در برابر ایمان رسمی و ناصادقانه بی‌قدر ... Читать далее