حکایت، موسیقی و کریسمس: ترکیب آیینی، مردمی و فرهنگی تعامل رقص، موسیقی و سنت کریسمس یک پدیده فرهنگی پیچیده است که ریشه‌های آن به آیین‌های قبل از مسیحیت بازمی‌گردد و تحت تأثیر مراسم مسیحی تغییر کرده است. تحلیل علمی این ترکیب مسیر آن را از ممنوعیت‌های مذهبی به کارنوولاسیون مردمی و در نهایت به فرهنگ جشنهای світانی دنبال می‌کند. سرچشمه‌های آیینی: از ممنوعیت به یکپارچگی واقعیت جالبی است: رابطه کلیسا با رقص در زمینه مراسم دوگانه بود. پدران کلیسای اولیه (مثلاً یوahn Zlatoüst) به شدت "رقص‌ها" و سرگرمی‌های دنیوی را محکوم می‌کردند و آن‌ها را با تمرکز دعا مقابله می‌کردند. اما خود متون کتاب مقدس شواهدی از رقص مقدس دارد — پادشاه داوود که در مقابل آرامگاه عهد عتیق می‌رقصد (2 پادشاهان 6:14). در اروپای میانه‌آسیا گاهی اوقات در خود کلیساها "رقص‌های مرگ" (danse macabre) و راهپیمایی‌های رituالی رخ می‌داد که ریشه در آیین‌های قدیمی‌تر داشت. در کریسمس در برخی سنت‌های غربی (مثلاً "رقص مرگ" در کلیسای سنت ماریا در مانیسه کاتالان) عناصر رقص در نمایش‌های مراسمیک گنجانده می‌شد که دعوا بین خوب و بد را نشان می‌داد. کولادها: مراسم موسیقیایی و شعری گردش یکی از روشن‌ترین نمونه‌های این ترکیب سنت کولادن است. در ابتدا این یک آیین زرتشتی بود که شامل گردش در حیاط‌ها با آهنگ‌هایی بود که باروری و موفقیت خانه را دعا می‌کردند (کولادهای славیایی با فرهنگ سولن-کولاد در ارتباط هستند). کلیسا، با پیروی از استراتژی "مسیحی‌سازی زرتشتی"، این گردش‌ها را با محتوای جدیدی پر کرد — داستان‌های تولد مسیح. کولادها معمولاً بر اساس ملودی‌های ساده و یادگار ساخته می‌شدند که ترکیبی از آوازهای کهن با نغمه‌های کلیسایی‌تر بودند. مراسم گردش با حرکات نمادین همراه بود و گاهی اوقات با چرخش‌های دور خانه، که می‌توان آن را نوعی رقص رituالی برای مقدس‌سازی فضا در نظر گرفت. حلقه‌های کریسمس و نمایش آیینی از قرن سیزدهم، به لطف فعالیت فرانسیس آسيسی، عادت ساخت حلقه‌های کریسمس (پрезپه) گسترش یافت. در ناپل و مناطق دیگر ایتالیا و جنوب اروپا نمایش حلقه به یک نمایش خیابانی کامل تبدیل شد که موسیقی و نمایش‌های improvisational داشت. شرکت‌کنندگان که نقش کاهنان، چوپانان، یهودا و هیرود را بازی می‌کردند، نه تنها ایستاده بودند بلکه صحنه‌ها را با حرکات رقصی ا ... Читать далее