خشک‌میوه‌ها و کریسمس: از نمادگرایی کشاورزی تا کانون گاسترونومی مقدمه: حفظ وفور برای میهمانی مقدس حضور خشک‌میوه‌ها (شکلاتو، قهوه‌چینی، خشکشلوی، انگور، عناب) در آشپزی کریسمس ملت‌های مسیحی — یک عادت کulinاری تصادفی نیست، بلکه یک پدیده پیچیده فرهنگی، تاریخی و اقتصادی است. این سنت ریشه در عملکردهای کشاورزی قبل از مسیحیت دارد، به تقویم کلیسایی تطبیق داده شده و به نمادگرایی قوی‌ای در جشن ولادت تبدیل شده است. خشک‌میوه‌ها در زمستان به یک پل مادی تبدیل می‌شوند که بین پایان چرخه قدیمی (برداشت) و امید به تولد جدیدی متصل است، و ایده هدیه حفظ شده و افزوده شده طبیعت را تجسم می‌کند. 1. پیش‌شرایط تاریخی و اقتصادی: کمبود به عنوان موتور سنت پیش از دوران لجستیک جهانی و مزارع گلخانه‌ای، زمستان در مناطق معتدل یک دوره کمبود شدید میوه‌های تازه بود. حفظ با خشک کردن (دگردشیدن) یک روش کلیدی برای حفظ برداشت بود. رزرو غذایی استراتژیک. خشک‌میوه‌ها، به دلیل غلظت شکر و رطوبت کم، می‌توانند ماه‌ها بدون فاسد شدن نگهداری شوند و ویتامین‌های مورد نیاز (بخشی)، مواد معدنی و فیبر را در دوره «فقدان ویتامین» تضمین کنند. ارزش اقتصادی. در اروپای میانه‌عصر، خشک‌میوه‌ها (به ویژه شکلاتو، عناب و انگور که از شرق از طریق راه‌های تجاری وارد می‌شدند) یک کالا گران‌قیمت بود و نشان‌دهنده وفور بود. استفاده از آن‌ها در شیرینی‌های کریسمس — نمایش نعمت و فداکاری، یک عمل خاص از اقتصاد جشن، زمانی که بهترین ذخایر برای مصرف استفاده می‌شدند. 2. زمینه آیینی و نمادین: روزه و جشن کریسمس در مسیحیت شرقی و غربی پیش از یک روزه طولانی (روزه کریسمس یا آدووکتوس) قرار دارد که از خوردن غذاهای چرب و خوشمزه جلوگیری می‌کند. پشتیبانی انرژی. خشک‌میوه‌ها، که غنی از کربوهیدرات‌ها (گلوکز، فروکتوز) هستند، به عنوان یک منبع مهم انرژی در رژیم روزه‌ای تبدیل می‌شوند و جایگزین کمبود چربی‌های حیوانی و پروتئین‌ها می‌شوند. کمیناچی در سویت (کوچین). در سنت ارتدوکس، سویت (کوچین) — برنج یا برنج پخته شده با خشک‌میوه‌ها، مغزها و عسل — غذای رituالی است که در شب پیش از کریسمس (سوچلنیک) اجباری است. هر عنصر نمادین است: دانه — تعالی و باروری، مغز/مغزها — وفور، عسل — شیرینی هدایای معنوی، و خشک‌میوه‌ها (معمولاً شکلاتو) — شیرینی زندگی ابدی. بنابراین، خشک‌میوه‌ها در اینجا نه ... Читать далее