Лафонтен'de hayvanlar ve modern sinemada: alegori'den antropomorf polifoniyeye Fransız masal anlatıcısı Jean de La Fontaine (1621–1695) adının, modern sinema fenomeni ile birleşimi, ilk bakışta anachronizme benziyor. Ancak, hayvanların alegorik kullanımını sistematikleştiren ve sanatsal norm haline getiren La Fontaine, onların daha sonraki kültürde, sinemayı da içeren toplu kültürdeki temsiline temel atmıştır. La Fontaine'nin yönteminin modern sinema uygulamalarıyla karşılaştırılması, gelenekselin devamlılığını ve postmodern çağda köklü bir dönüşümü göstermektedir. 1. La Fontaine: hayvanlar ritürik maskeler ve toplumsal türler olarak. La Fontaine'de hayvanlar, öncelikle, antik (Ezop) ve doğu geleneğinden miras alınan insan nitelikleri ve sınıf özelliklerinin sabit alegorileri olarak varlık bulur. Onların betikleri bireysel psikolojiye sahip değildir ve katı dindar amaçlara hizmet eder: Aslan, kraliyet gücü, kuvvetin ve tımaranın alegorisi. Yılan, hile, aldatma ve çevik zekânın temsilcisi. Kurt, avcılık, kasırga kuvveti ve sürekli açlık (sosyal ve fiziksel) sembolü. Aslan, aptal, tahrifat ve bilgisizlik sembolü. La Fontaine'de hayvanlar, XVII. yüzyıl büyük dünya salonlarının diliyle konuşur, diyalogları ironik ve zariftir. Onlar modern anlamda karakterler değildir, moral hikayelerdeki fonksiyonlar olarak ortaya çıkar. Onların hayvan doğası, sadece şartlı bir maskedir ve arkasında daima değişmez insan doğası yatar. Görev, hayvanın iç dünyasını araştırmak değil, evrensel ahlaki kanunu illüstre etmektir. 2. Modern sinema: maskenin dekonstrüksiyonuna doğru psikologizasyon. XX–XXI. yüzyıllarda sinema, özellikle animasyon dalında, La Fontaine modelini devralır, ancak onu köklü bir şekilde yeniden düşünür. Aşağıdaki bazı önemli yönler belirtebilir: A) Psikologizasyon ve bireyselleştirme (Disney ve onun izleyicileri).Disney'in Altın Çağı ('Kral Leopar', 1994; 'Zümrüt Vadisi', 2016) La Fontaine'nin alegorik hayvanat bahçesini temel alır, ancak onu derin bireysel psikolojiyle ... Читать далее