نونگکیسن فینیک: از آردی سنتی تا آرکتایپ فرهنگ عید نونگکیسن فینیک (در فرمایش غرب اروپایی‌اش — Lebkuchen، Pain d'épices، gingerbread) نه تنها یک محصول شیرینی‌آردی است، بلکه یک پدیده فرهنگی و تاریخی پیچیده است. تحول آن از آردی شیرینی عیدی تا قهرمان اصلی روایت عیدی نشان‌دهنده ترکیب فناوری‌های آشپزی، نمادهای مذهبی، خلاقیت مردم و اعمال اجتماعی است. این یک شیء است که در آن تصورات باستانی از قدرت حفاظتی ادویه، افسانه کریسمس و ایده‌آل‌های تغییر یافته خانواده رمزگذاری شده است. 1. منشأ: فینیک به عنوان یک جادو محفوظ شده پیشگام فینیک — آردی شیرینی عیدی (panis mellitus)، که در مصر باستان، یونان و روم شناخته می‌شد. عسل نه تنها یک شیرین‌کننده بود، بلکه یک محافظ نیز بود. اما عنصر کلیدی که مشخص‌کننده خاصیت فینیک کریسمس است، ترکیب ادویه‌ها («ادویه‌ها»). در اروپای میانه‌ی قرون وسطی (به ویژه در آشپزی کلیساهای آلمان و فرانسه) یک مجموعه کانونی شکل گرفت: زعفران، زنجبیل، میخک، بادام هندی، کاردامون، انیس، کوریاندر. این کالاها که از شرق با هزینه‌های بالا وارد می‌شدند، نه تنها افزودنی‌های طعمی نبودند. بر اساس اصل نشانه و تصورات پزشکی هومورال، آنها دارای خاصیت گرم‌کننده، تحریک‌کننده و حتی از بین‌برنده (از بین‌بردن بدی) بودند. فینیک، که با ادویه‌های فراوان تزئین شده است، یک آمulet، دارو و تجمل بود. معمولاً پختن آن در بزرگ‌ترین جشن‌ها که مجاز بود برای مواد اولیه‌های عجیب و غریب هزینه شود. 2. شکل‌گیری کانون: نویبرگ، تورون و «گروه‌های فینیک در قرن‌های سیزدهم و چهاردهم در اروپا مراکز قوی تولید فینیک شکل می‌گیرد که با راه‌های تجاری مرتبط است. معروف‌ترین آنها: نویبرگ (آلمان): به دلیل عنوان شهر آزاد امپراتوری و قرارگیری در تقاطع راه‌های تجاری، یک دستورالعمل خاص نویبرگ لوبکوخن (Nürnberger Lebkuchen) شکل گرفت. ویژگی مهم آن عدم وجود یا کمترین مقدار آرد است. پایه آن شامل پودر بادام یا سایر مغزها است و عامل پیوندی آن عسل و تخم‌مرغ است. این کار باعث می‌شود که آن به مکارون یا میرانگه نزدیک شود. از سال 1643 به بعد یک مقررات وجود دارد که تنها فینیک‌هایی که در محدوده شهر پخته می‌شوند را می‌توان «نویبرگ» نامید. تورون (پولند): در قرن چهاردهم در تورون فینیک‌های تورون (pierniki toruńskie) شروع به پختن شدند که به نما ... Читать далее