ورزش یاد می‌دهد که برنده شود. اما هنوز او یاد می‌دهد که چیزهای ترسناک‌تری را یاد بگیرد: شکست خوردن و در عین حال انسان ماندن. برادری ورزشی یک شعار بلند نیست. این زمانی است که رقیب به بعد از یک برخورد سخت کمک می‌کند. زمانی که بهترین بازیکن جهان می‌آید تا کسی که در ضربه پنالتی تعیین‌کننده اشتباه کرده است را تسلی دهد. زمانی که هواداران به تیم دیگری به خاطر فوتبال زیبا تشویق می‌کنند. در دنیایی که همه چیز به پول و رتبه‌بندی بستگی دارد، برادری ورزشی همچنان یک عصب زنده است که ثابت می‌کند: ورزش جنگ نیست، بلکه مکالمه است. برادری ورزشی واقعی چیست با دوستی اشتباه نکنید. دوستی روابط شخصی است. برادری یک اصل است. این یک احترام آگاهانه به کار مشترک، به قوانین مشترک، به انسانیت مشترک، علیرغم رنگ لباس یا نشان روی سینه است. این در سه سطح خود را نشان می‌دهد. اولین سطح — برادری بین رقبا. شما به کسی که افتاده است کمک می‌کنید، شما قبول می‌کنید که داور اشتباه کرده است به نفع شما، شما به کسی که زخمی شده است حمله نمی‌کنید. دومین سطح — برادری درون تیم. زمانی که بازیکن برجسته به جای اینکه خودش بزند، پاس می‌دهد تا برنده شود. زمانی که بازیکن جایگزین به خاطر گل اصلی بازیکن اصلی خوشحال می‌شود، نه اینکه حسادت کند. سومین سطح — برادری بین بازیکنان و هواداران. زمانی که هواداران حتی اگر با نتیجه ۰:۵ شکست بخورند، سوت نمی‌زنند، و زمانی که بازیکنان به جایگاه‌های خود می‌روند تا به هواداران احترام بگذارند، حتی اگر شکست خورده باشند. برادری ورزشی ملی‌تاداری ندارد. برزیلی می‌تواند پس از یک فینال سخت با آرژانتینی درآمده. آمریکایی می‌تواند پس از نیمه نهایی با روس بخوابد. زیرا هر دو می‌دانند که چه چیزی به معنای تمرین در حد اوج، زخم‌ها، روان‌آشوب و شادی بی‌نهایت پیروزی است. مثال‌های بزرگ: وقتی برادری ورزشی دشمنی را شکست داد نمونه کلاسیک — فینال جام جهانی فوتبال ۲۰۱۴. گوتسه گل تعیین‌کننده را برای آلمان دروازه آرژانتین زد. بازیکنان تیم ملی آلمان در برابر چشمان لئونیل مسی که اشک می‌ریخت، دیوانه نشدند. آنها او را احاطه کردند و دست به شانه او زدند، او را احترام گذاشتند. مسی سپس توپ طلایی تورنمنت را دریافت کرد — و هیچ کسی مخالف نبود. داستانی از بوکس: یوگنی مکارنکو و سεργئی دیرویانچنکو پس از یک نبرد ۱۲‌راو ... Читать далее