Çocuk İzolasyon Trajedis: Babanın Ayırılmasına ve Günlük Desteğin Olmamasına Karşı Çocuğa Nasıl Yardım Edilir Giriş: Sorunun Ölçeği ve Psikolojik Temeli Baba ailesini terk edip çocuğun günlük yaşamına katılmayı bırakması, gelişimin kilit alanlarını etkileyen bir psikolojik travmadır. John Bowlby'nın bağlılık teorisine göre, önemli bir yetişkinle istikrarlı bir bağlantının kopması, dünyaya karşı temel güvenin oluşumuna doğrudan etki eder. «Uygunlaşma» burada, adaletsizlikle anlaşma anlamına gelmez, çocuğun kişiliğine zarar vermeden acı verici deneyimi dünyasının resmine entegre etme sürecidir. 1. Yalanlar yerine gerçekler: Çocuğun yaşına ve bilişsel yeteneklerine uygun açıklamalar İlk adım, çocuğa yaşına ve bilişsel yeteneklerine uygun dürüst bir konuşma yapmaktır. Çocuklar özsentir ve babasının ayrılma nedenini kendilerinde bulabilirler ("Kötü davrandım, bu yüzden baba gitti"). Ön okul çocukları (3-6 yaş) için basit, spesifik açıklamalar gereklidir: "Baba şimdi ayrı bir yerde yaşıyor. Bu senin yüzünden değil. Sen suçlusu değilsin. Hala senin babandır ve ben senin için buradayım, seni bakımımıza alıyorum." İlkokul öğrencileri (7-10 yaş) için daha fazla bağlam verilebilir, çocuğa yetişkin sorunlarını yüklememek gerekir: "Bazen yetişkinler böyle kararlar alır. Baba şimdi bizimle yaşayamıyor ve her gün bize yardım edemiyor. Bu üzücü ve tatsız bir şey ve senin böyle hissetmen hakkın var." Gençler için önemli olan, gerçeği duygularla ayırmak, ayrılan ebeveyni suçlamak yerine gerçekliği gizlememek, ancak gerçeği de gizlememek: "Evet, o günlük yaşamımıza katılmıyor ve bu onun seçimi. Sinirlenebilirsin. Senin değerin onun eylemlerinden bağımsızdır." İlginç bir gerçek: Çocuk nöropsikoloji alanındaki araştırmalar, konuşulmamış, "dondurulmuş" bir travma (tabu edilen bir konu)ın kortizol — stres hormonunun seviyesini artırabileceğini ve bu da duygusal kontrol ve karar alma sorumluluğunu taşıyan prefrontal korteks üzerinde olumsuz etkiler yaratabileceğini göstermektedir. 2. Duygu ... Читать далее