راه‌های بستن کراوات: از آلکیمیای گره تا دموکراسی سبک هنر بستن کراوات یک تاریخ انسانی مخفی است که در آن هیرارشی اجتماعی، پیشرفت فناوری و فلسفه زیبایی‌شناسی با هم پیچیده شده‌اند. تحول گره‌ها بازتابی از گذار از یک رитуال پیچیده که تنها برای طبقه بالا قابل دسترسی بود به یک مهارت عملی در عصر تولید انبوه و در نهایت به یک شکل از خوداظهار در دنیای مد دموکراتیک است. 1. عصر آلکیمیا: دندیزم به عنوان ریاضیات برتر گره تا اواسط قرن نوزدهم کراوات یک پارچه بلند پارچه‌ای یا ابریشمی گردن بود که نیاز به مهارت بی‌نظیر داشت. اوج این دوره را جرج «بو» برامل (1778-1840)، قاضی زیبایی‌شناسی در پارلمان، تشکیل می‌داد. برای او گره نه یک اکسسوار، بلکه یک بیان فلسفی بود. برامل ساعت‌ها را برای ایجاد یک گره بی‌نظیر و بی‌دقت صرف می‌کرد که آن را «نوئل» می‌نامید (ممکن است از فرانسوی noué — بسته شده باشد). روش او که بر اساس پیچیدن چندین لایه و پنهان کردن اطراف‌ها بود، به قدری پیچیده بود که نیاز به کمک یک خدمتکار داشت و به فرآیند آلکیمیا شباهت داشت. این گره نماد وضعیت اشرافی بود که ارزش اصلی آن هزینه‌کردن بی‌فایده زمان بود. در پی برامل، ده‌ها کتاب منتشر شد. معروف‌ترین آنها کتاب هونوره دوبالزاک «هنر پوشیدن کراوات» (1827) بود که نویسنده، با پافوس خاص خود، گره‌ها را به عنوان نمودهایی از شخصیت طبقه‌بندی می‌کرد: «گره اورینتال برای شخصیت‌های داغ‌دل، وندیدین برای افسرده‌ها». این اولین تلاش برای семیوتیک کردن گره بود، تبدیل آن به یک زبان. 2. استانداردسازی و دموکراتیک‌سازی: تولد گره‌های کلاسیک اختراع کراوات جدید سه‌بخشی بلند (پتنت جسی لانگسدورف، 1924) زمینه‌سازی برای استانداردسازی گره‌ها را فراهم کرد. کراوات طول مشخصی، کشسانی و توانایی نگهداری شکل خود را دریافت کرد. در قرن بیستم «سه‌تایی بزرگ» مشخص شد که تا به امروز یک کانون باقی مانده است: «Four-in-Hand» (چهار تا دست): قدیمی‌ترین و ساده‌ترین گره ناشی از شکل ناهمسانگرد. این گره به یک کلوپ لندن با نام مشابه در قرن نوزدهم اشاره دارد، اعضای آن شال‌های گردن خود را به این روش بستند در حالی که فرماندهی تیم‌های حمل‌ونقل را انجام می‌دادند. این گره نماد پрагماتیست‌ها و محافظه‌کاران است، نماد سنجیده‌گی در دنیای انگلیسی‌زبان. «Half-Windsor» (نیمه‌ویندزور): گره مثلثی و متعا ... Читать далее