سوتین و مودیلیانی: برادری انکارشدگان در مونپارناس مقدمه: اتحاد افسانه‌ای انکارشدگان دوستی حایم سوتین (1893–1943) و آمادهو مودیلیانی (1884–1920) یکی از معروف‌ترین و تاریک‌ترین صفحات در تاریخ مدرسه پاریس است. روابط آن‌ها که با افسانه‌های بی‌خانمانی، پشتیبانی متقابل و آتش خلاقیت پوشیده شده است، نمونه‌ای کلاسیک از برادری هنری است که در آن همدردی و مشترک بودن سرنوشت‌ها از تفاوت‌های سبکی قوی‌تر شده است. اتحاد آن‌ها نمادی از یک دوره کلیدی است — مونپارناس قهرمانانه و تراژیک دهه 1910. زمینه ملاقات: «عشق‌بخش» و بی‌خانمانی به عنوان طبیعت سوتین و مودیلیانی در حدود 1915–1916 در مرکز زندگی هنری پاریس، مونپارناس، ملاقات کردند. هر دو مهاجر بودند (مودیلیانی از ایتالیا، سوتین از امپراتوری روسیه)، یهودی و از خانواده‌های فقیر، به زبان فرانسوی نیمه‌کاره صحبت می‌کردند و در لبه فقر زندگی می‌کردند. سوتین در آپارتمان مشهور هنرمندان «عشق‌بخش» (La Ruche) زندگی می‌کرد، جایی که بهداشت و گرمایی وجود نداشت اما انرژی خلاقیت جوشید. مودیلیانی، که به خاطر نقاشی‌ها و تجربیات مجسمه‌سازی‌اش در میان گروه‌های کوچک شناخته بود، یک شخصیت چارismatic و تخریبی بود که از بیماری سل و الکلیسم رنج می‌برد. دقیقاً مودیلیانی، بزرگ‌تر و بیشتر در این محیط تعبیه شده بود، سوتین را که منزوی، عجیب و کاملاً غیرقابل تطبیق با زندگی بود، تحت حمایت گرفت. نوع دوستی: پشتیبان و شاگرد دوستی آن‌ها بر اساس مدل «معلم — شاگرد» ساخته شده بود، اگرچه در زمینه هنری سوتین به سرعت مستقل شد. پشتیبانی مالی و اخلاقی: مودیلیانی سوتین را به مشتریان خود (مثلاً لئوپولد زبوروفسکی) معرفی می‌کرد، به موزه‌ها می‌برد (به ویژه لوور، جایی که هر دو به رامبراند، گویا و ال‌گرکو تعظیم می‌کردند) و سعی می‌کرد او را به زندگی اجتماعی نزدیک کند، که به سختی انجام شد — سوتین از نقص‌های لباس و رفتار خود خجالت می‌کشید. محافظت و برادری: مودیلیانی، که معروف به اختلافات و انفجارهای خشم بود، سوتین آرام و بی‌صدا را از تمسخرها و حملات محافظت می‌کرد. آن‌ها اغلب در کافه‌های «روتوندا» یا «کوبه» دیده می‌شدند، جایی که مودیلیانی می‌ نوشید و سوتین بی‌صدا کنار او نشسته بود. پورتره افسانه‌ای: در سال 1917، مودیلیانی یکی از معروف‌ترین پورتره‌های سوتین را ایجاد کرد. در این نقاشی، هنرمند ... Читать далее