İncil Yaratılışı: Sonun Başlangıcı ve Başlangıcın Sonu Toplumsal bilinçte Noel genellikle idealistik, nostaljik geçmiş olaylarına indirgenir. Ancak dinî derinliğinde, Hristiyan teolojisinin temel taşlarından biri olan «son şeyler» öğretisi olan eshatoloji — öğretisi için temel bir noktadır. Noel sadece tarihi bir olayı hatırlamakla kalmaz; ebediyetin zaman içinde girmesini ve tüm yaratığın değişim sürecini başlatan, bu sürecin zirvesi olarak İkinci Gelişim, ölülerin dirilişi ve gelecekteki yaşamanın başlayacağı bir günü işaret eden bir ilan eder. Bu, kurtuluşun başlangıcı zaten sonunun ve sonunun bir örneğini içeren bir bayramdır. 1. Tarihin Akışını Açan: Eshaton olarak "katılım" Antik ve Eski Ahit zaman algısı döngüsel veya lineer olmasına rağmen trajikti: tarih yıkıma doğru ilerler veya sonsuz tekrar eder. İsa Mesih'in doğumu bu örgüde teolojik bir kopuş yapar. Zaman ve tarihin ötesinde olan Tanrı, onlara somut bir kişilik olarak girerek onlara immanent hale gelir. Bu olay, orijinal anlamda apokaliptiktir (Yunanca apokalypsis — "açıklama"): tarihin gerçek amacını ve sonunu açığa çıkarır — yaratığın Tanrı ile birleşmesi yoluyla kudretlendirilmesi. Zaten Vahiy'de tarih sadece yeni bir yön kazanmaz, aynı zamanda nihai çekim noktasını da alır. 2. Teolojik Koordinatlar: Vahdet olarak değişim garantisi Hz. Ataların düşüncesi (özellikle Aziz Atanazios ve Maximus İspirtçisi), Noel'in "kudretlendirme" (theosis) vaadinin yerine getirilmesinin başlangıcı olarak görür. "Tanrı insan oldu, insan Tanrı oldu" formülü, eshatolojik sonucu işaret eder. Vahdet olarak, İsa Mesih, insan doğasını abstrakt olarak değil, tamamen algıladı,包括其朽性（但不是罪恶）。Bu şekilde, O'nda insan doğası zaten potansiyel olarak iyileştirilmiş ve gelecekteki ebedi durumuna hazırlanmıştır. Yünler — Yücelik'e ve tüm bedenin genel değişimine giden ilk adım. İlginç bir gerçek: Vizantin bогословиinde "karşılıklı değişim" (antidosis) kavramı vardı: İsa Mesih, bizimkini alır, bize Sözünü verir. O, ölümü alır, bize ebedi ... Читать далее