گواهینامه‌های مدارس و گواهی‌ها به عنوان ابزار نابرابری جنسی: پیام‌های پنهان و استثنای مؤسساتی پدران مقدمه: خشونت نمادین از طریق سیستم تشویق گواهینامه‌های درون مدرسه‌ای، نامه‌های تشکر و گواهی‌ها، به عنوان آثار رسمی تشخیص، ابزار قدرتمندی از سیاست نمادین (پیر بوردیو) هستند. آنها نه تنها دستاوردها را ثابت می‌کنند، بلکه تصویر عمومی «شرکت‌کننده ایده‌آل» در فرآیند آموزشی را می‌سازند، معیارها و انتظارات را تعیین می‌کنند. وقتی این جوایز به طور سیستماتیک به مادران یا به صورت جنسیت‌گرایانه تنظیم می‌شوند، آنها دیگر آثار بی‌طرفانه‌ای نیستند و به مکانیزمی برای تولید و مشروعیت‌بخشی به «بدون پدر بودن» مؤسساتی تبدیل می‌شوند، به طور آرام و استوار پدران را از فضای زندگی مدرسه استثنا می‌کنند. مکانیسم‌های عمل: چگونه گواهینامه‌ها سیاست استثنا را پیش می‌برند طراحی «شکل مناسب» از تصویر جنسیتی دستاورد: نامزدی‌ها و فرمول‌ها: اکثر نامزدی‌ها («برای مشارکت فعال در زندگی کلاس」，「برای مشارکت مهم در پرورش」，「بهترین و مهربان‌ترین」) به طور ضمنی به فضایل «زنانه» استانداردی اشاره دارند: کار عاطفی، مراقبت، سازماندهی جنبه‌های زندگی روزمره مدرسه. نامزدی‌های مرتبط با کمک‌های کارشناسی، پروژه‌ای، فناوری یا سازماندهی و استراتژی‌های سازمانی نادر هستند، جایی که در آگاهی عمومی مردان بیشتر حضور دارند («برای توسعه زیرساخت‌های مادی و فناوری اطلاعات کلاس」，「برای کمک کارشناسی به فعالیت‌های پروژه‌ای」，「برای توسعه زیرساخت‌ها و امنیت کلاس」). پیام مستقیم: کودک و گروه معلمان می‌بینند که فقط نوع خاصی از مشارکت‌های جنسیت‌گرایانه به طور عمومی ارزشمند و قابل مشاهده هستند. چرخه‌ای و عمومی بودن جشن‌دهی: پیوند به جشن‌های «زنانه»: تحویل گواهینامه‌ها اغلب به مناسبت ۸ مارچ یا پایان سال تحصیلی برنامه‌ریزی می‌شود که به طور اضافی حوزه مشارکت مدرسه‌ای را به عنوان «زنانه» برچسب‌گذاری می‌کند. روز پدر (که می‌توانست زمینه‌ای متقارن باشد) در تقویم مدرسه یا وجود ندارد یا به طور رسمی جشن گرفته می‌شود، بدون مراسم تحویل مشابه. نمایش عمومی: گواهینامه‌ها در خطوط، کنسرت‌ها تحویل داده می‌شوند که همه کودکان در آن حضور دارند. کودکی که پدر فعال است اما دستاوردهای او برای سیستم جوایز «ناخودآگاه» هستند، ممکن است تجربه‌ای از اختلاف بینش داشته باشد: پدر کمک ... Читать далее