رز — نماد زمین، عشق و زیبایی گذرنده. اما ناگهان او در مرکز آزمایشات فضایی قرار می‌گیرد. ابتدا در مدار زمین و سپس در برنامه‌های سفر به مریخ. چه چیزی دانشمندان جدی را به پرورش گل‌ها در بی‌وزنی و روی سیاره دیگر وا داشته است؟ پاسخ در روانشناسی، زیست‌شناسی و نیاز همیشگی ما به زیبایی نهفته است. در اینجا می‌گوییم که چگونه رز فضا را فتح کرده است. رز در ایستگاه فضایی «میر»: اولین گل در بی‌وزنی در اواخر دهه ۱۹۸۰، دانشمندان شوروی از موسسه مشکلات پزشکی و زیستی (IMBP) قصد داشتند یک آزمایش انجام دهند: پرورش گیاه از دانه تا گل روی فضاپیماي مداری ایستگاه فضایی «میر». انتخاب به رز افتاد — بیشترین گل انسانی. در سال ۱۹۹۰، یک گلخانه کوچک به نام «سветوبлок» (ابزار با لامپ و محیط غذایی) به ایستگاه فرستاده شد. گونه‌های رز به صورت خاص انتخاب شدند — کوتاه، مقاوم و زودشده (فلوربوندا و کوچک‌های «استارز اند استریپس»). آزمایش به نام «رز» (یا «Rose») نامگذاری شد. بر اساس افسانه، فضانوردان باید به رشد و مراحل آن توجه می‌کردند. مشکلات از همان ابتدا شروع شد: در بی‌وزنی آب به صورت نابرابر توزیع می‌شد، ریشه‌ها خفه می‌شدند و گرده فیلترها را مسدود می‌کرد. اولین شاخه‌ها مردند. اما دانشمندان و فضانوردان (به ویژه ویکتور افاناسیف) به تلاش ادامه دادند. در سال ۱۹۹۱، معجزه‌ای رخ داد: روی ایستگاه فضایی «میر» رز شکفت (بر اساس برخی از داده‌ها — ارکید، اما بیشتر منابع درباره رز صحبت می‌کنند). این پیروزی بی‌نظیری بود — اولین گل در فضا. برگ‌ها از برگ‌های زمینی روشن‌تر بودند و بوی آن تقریباً وجود نداشت (به دلیل فقدان گرانش و تغییر متابولیسم گیاه). با این حال، عکس رز در شیشه‌های روز دنیا پراکنده شد. این آزمایش نشان داد که گیاهان عالی می‌توانند در خارج از زمین یک چرخه کامل را طی کنند. بعداً رز‌ها روی ایستگاه فضایی «میر» و ایستگاه فضایی بین‌المللی پرورش داده شدند، اما به عنوان بخشی از سیستم بازیافت آب و کاهش استرس تیم. متاسفانه، جزئیات بسیاری از آزمایش‌ها محرمانه باقی مانده است، اما واقعیت باقی مانده است: رز ملکه بی‌وزنی بود. چرا فضانوردان به رز نیاز دارند به نظر می‌رسد که رز غیرممکن است. به جای آن می‌توان غذای یا سوخت را حمل کرد. اما روانشناسان مدت‌ها است اثبات کرده‌اند که گیاهان سبز و گل‌ها اضطراب را کاهش می ... Читать далее