کسی که سال نو را جشن نمی‌گیرد: تقویم‌ها، فرقه‌ها و انتخاب فرهنگی دیده‌بانی از سال نو به عنوان جشن جهانی — یک اشتباه رایج است. عدم جشن گرفتن یا جشن نگرفتن اول ژانویه — یک ناهنجاری نیست، بلکه نتیجه دلایل عمیق مذهبی، فرهنگی، تاریخی یا ایدئولوژیک است. گروه‌هایی که این روز را جشن نمی‌گیرند، می‌توانند بر اساس چندین ویژگی کلیدی طبقه‌بندی شوند: ممانعت مذهبی، پیروی از تقویم جایگزین، اعتراض آگاهانه یا مارگینالیزه شدن اجتماعی. ۱. گروه‌های مذهبی که به دلیل دلایل دعویانه جشن را رد می‌کنند برای بسیاری از فرقه‌ها، سال نو سکولار (به ویژه با ویژگی‌های مذهبی و شوروی‌اش) با اصول ایمانشان در تضاد است. شاهدان یهوه: مثال معروف‌ترین. آن‌ها نه سال نو را جشن می‌گیرند و نه جشن‌های سکولار دیگر (مثل کریسمس، عید پاک، روز تولد) زیرا بر اساس باورشان این جشن‌ها ریشه‌های مذهبی دارند و با اصول کتاب مقدس سازگار نیستند. آن‌ها به عدم ذکر جشن سال نو در کتاب مقدس و ارتباطش با مذاهب اختصاصی یانوس (در رم) یا دیگر الهه‌ها اشاره می‌کنند. بعضی از فرقه‌های پروتستانی محافظه‌کار: گروه‌های فوندامنتالیستی جداگانه (بعضی از بپتیست‌ها، پنجاهمینه‌ها) نیز ممکن است از جشن گرفتن خودداری کنند، زیرا آن را «جهانی» و گمراه‌کننده از زندگی روحانی می‌دانند. آن‌ها بر روی ویژگی‌های «غیرمسیحی» مراسم‌ها تأکید می‌کنند. بخشی از روسی‌های قدیمی‌الایه و پروتستانی‌های بسیار محافظه‌کار: برای آن‌ها جشن امروزی با کاج (عادت پروتستانی تاریخی)، پدربزرگ خزر (تأیید شوروی) و مهمانی‌های پر سر و صدا یک عمل بیگانه و «جهانی» است. آن‌ها بر اساس تقویم کلیسایی زندگی می‌کنند، جایی که چرخه اصلی — مراسم است و تاریخ سکولار ۱ ژانویه هیچ اهمیت مقدسی ندارد. مسلمانان سخت‌گیر (سلفی و واهابی): تقویم اسلامی ماهیانه است و سال نو (راس السنه الهجرية) در زمان دیگری است. جشن گرفتن ۱ ژانویه، به ویژه با ویژگی‌هایی مانند کاج، شامپانی و مهمانی‌ها، به عنوان بیدا (ممنوعیت نوآوری) و تقلید از کافران (تکفیر) محسوب می‌شود. در کشورهایی مانند عربستان سعودی، جشن‌های عمومی تا اخیراً تشویق نشده بودند و در برونئی حتی با قانون ممنوع شده‌اند. ۲. گروه‌هایی که بر اساس تقویم‌های دیگر زندگی می‌کنند برای آن‌ها، «سال نو واقعی» در زمان دیگری است و ۱ ژانویه یک روز معمولی کاری است. چ ... Читать далее