Владимир Соловьёв о единении христианских церквей: утопия всеединства или пророческий проект? Владимир Сергеевич Соловьёв (1853–1900),俄国'nın en büyük filozofu ve teologu, Hristiyan kiliselerinin birleşmesi sorunu'na dar bir mezhep veya politik görev olarak değil, metafizik sisteminin merkezi unsuru ve tanrı-insan sürecinin kritik bir aşaması olarak yaklaşmıştır. Yaşamı boyunca evrilen görüşü, Ortodoks teolojisi, Katolik universalizmi ve felsefi idealizmin benzersiz bir sentezi olarak kalmıştır ve Hristiyan düşüncesi tarihinin en derin ve tartışmalı konseptlerinden biri olmuştur. 1. Filozofik temel: Allçinlik ve Tanrı-İnsan Süreci Соловьёв'un birleşme görüşünü anlamak için onun anahtar fikirlerinden çıkış yapmanız gerekir: Allçinlik: Çokluğun parçalanmışlıkta değil, Eşsiz (Tanrı) ile serbest ve organik bir birliğinde var olduğunu öngören en yüksek ideal. Hristiyanlıkta ayrışma, allçinliğin doğrudan inkarı ve dünyanın ruhsal dönüşümüne karşı bir baskıdır. Tanrı-İnsan süreci: Tarih, allçinliğin maddi dünyaya gerçekleştirilmesi için tanrı-insan işbirliği olan bir sürecedir. Kilise, Tanrı-İnsan İsa'nın vücudu olarak, bu dönüşümün faal bir aracı olmalıdır, bu da ayrışma durumunda mümkün değildir. Toplulukta üç ipucu: Соловьёв, tarihte üç güç belirledi: Doğu (İslamcı, kısmen Bizanslı) — tekniği, çokluğu baskılayan güç (despotizm). Batı (Reformasyon sonrası Avrupa) — çokluğu inkar eden güç (individyalizm, anarşi). Slavya dünyası (Rusya başta) — birleşme ve özgürlüğün sentezlenmesi için çağrılan «üçüncü güç» olmalıdır, bu da öncelikle kiliselerin yeniden birleşmesi ile ortaya çıkmalıdır. Bu şekilde, Соловьёв için birleşme, sadece bir idari eylem değil, dünyayı kurtarmak için metafizik ve tarihsel bir gerekliliktir. 2. Görüşlerin evrimi: Teokratik utopiadan «ruhsal universalizme»ye Erken dönem (1870'lerin sonları — 1880'ler): «Serbest teokrasi» projesi.Соловьёв, kiliselerin birleşmesini, ideal Hristiyan toplumunun temelini oluşturmak için bir temel olarak görmü ... Читать далее