زخم جدایی کودکانه: چگونه به کودک کمک کنیم تا جدایی پدر و فقدان حمایت روزمره را تجربه کند مقدمه: مقیاس مشکل و مبنا روانشناسی آن وضعی که پدر خانواده را ترک می‌کند و در زندگی روزمره کودک شرکت نمی‌کند، یک زخم روانشناختی است که بخش‌های کلیدی رشد را تحت تأثیر قرار می‌دهد. بر اساس نظریه پیوستگی جان بولبی، شکست ارتباط پایدار با یکی از بزرگسالان مهم، مستقیماً بر شکل‌گیری اعتماد بنیادی به جهان تأثیر می‌گذارد. مهم است که بدانیم که «آزادی‌بخشی» در اینجا به معنای موافقت با ناعدالتی نیست، بلکه فرآیندی برای تطبیق، ادغام تجربه دردناک در تصویر جهان کودک بدون تأثیرات مخرب برای شخصیت او است. 1. حقیقت به جای افسانه‌ها: مناسب بودن توضیحات بر اساس سن قدم اول — مکالمه صادقانه‌ای است که با سن و توانایی‌های شناختی کودک مطابقت دارد. کودکان به خودکامگی مایل هستند و ممکن است دلیل جدایی والدین را در خود ببینند (من بدرفتار بودم، بنابراین پدرم رفت). برای کودکان پیش‌دبستانی (3-6 سال) توضیحات ساده و مشخصی لازم است: «پدر حالا به تنهایی زندگی می‌کند. این به خاطر تو نیست. تو گناهی نداری. او هنوز پدرت است و من همیشه اینجا هستم تا از تو مراقبت کنم». برای دانش‌آموزان ابتدایی (7-10 سال) می‌توان بیشتر به آنها محیط را توضیح داد، بدون اینکه مشکلات بزرگسالان را بر دوش آنها بیندازیم: «بزرگسالان گاهی اوقات چنین تصمیماتی می‌گیرند. پدر حالا نمی‌تواند با ما زندگی کند و هر روز به ما کمک کند. این خیلی غم‌انگیز و ناراحت‌کننده است و تو حق داری که این احساسات را داشته باشی». برای نوجوانان مهم است که به آنها کمک کنیم تا واقعیت را از احساسات جدا کنند، بدون اینکه والدین رفتار کرده را محکوم کنیم، اما واقعیت را هم پنهان نکنیم: «بله، او در زندگی روزمره ما شرکت نمی‌کند و این انتخاب اوست. می‌توانی عصبانی شوی. ارزش تو از رفتارهای او مستقل است». نکته جالب: تحقیقات در زمینه نئوروانشناسی کودک نشان می‌دهد که زخم ناگفته و «منجمد شده» (وقتی موضوع ممنوع است) می‌تواند منجر به افزایش سطح کورتیزول — هورمون استرس شود که به طور منفی بر توسعه ناحیه پیش‌فرонтال کره تأثیر می‌گذارد که مسئول کنترل احساسات و تصمیم‌گیری است. 2. قانونمند کردن احساسات: از درد به پذیرش ممنوعیت تجربه احساسات منفی (عصبانیت، غم، شرم) منجر به رانش و مشکلات روانی و بدنی ... Читать далее