کلوون و کلوونادا امروز: تحول آرکتایپ در فرهنگ معاصر مقدمه: از آرکتایپ شوالیه به هنر بازتابی شکل کلوون، یکی از قدیمی‌ترین آرکتایپ‌های فرهنگی، که به شوالیه‌های قصر و شخصیت‌های کمدی تئاتر باستان بازمی‌گردد، در قرن بیست و یکم تغییرات رادیکالی تجربه کرده است. اگر در سیرک کلاسیک کلوون به عنوان حامل شادی بی‌پایان و گاهی گریه‌های فیزیکی شناخته می‌شد، اما امروز عملکرد او پیچیده‌تر شده است. کلوونادای مدرن هنری ترکیبی بر روی تقاطع روان‌شناسی، فلسفه و اجراست که نقش آینه اجتماعی و ابزار ارتباط عاطفی عمیق را ایفا می‌کند. این امر توسط تحقیقات در زمینه نئوآستhetics تایید می‌شود: مشاهده کار کلوون نه تنها مناطق مغزی مرتبط با تشخیص طنز (پیش‌کره‌ی پیشانی، استریاتوم ونترال) بلکه مناطق مربوط به همدلی و درک محیط‌های اجتماعی را فعال می‌کند. تحلیل خنده: کلوونادای مدرن به عنوان پدیده روان‌شناختی کلوونادای مدرن اغلب از وظیفه ایجاد خنده ساده و مستقیم دست می‌کشد. هدف او ایجاد خنده بازتابی است که از شناسایی در شخصیت گротیک خود ترس‌ها، شکست‌ها و ابسورد بودن زندگی ناشی می‌شود. آثار چنین هنرمندانی مانند اسلواومیر مروژک یا واخسلاو پولونین نشان می‌دهد که چگونه کلوون می‌تواند یک تراژیک، فیلسوف و شاعر دقیق باشد. واقعیت جالب: تحقیقی که در دانشگاه کالج لندن انجام شده است نشان داده است که «خنده هوشمندانه» یا «خنده ناراحت‌کننده» که برای کلوونادای مدرن شناخته شده است، فعالیت مغزی پیچیده‌تری از slapstick کارتونی ایجاد می‌کند. او دوردست‌لاترال پیش‌کره‌ی پیشانی را فعال می‌کند که با حل دиссونانس شناختی مرتبط است — زمانی که بیننده همزمان خنده و ناراحتی را تجربه می‌کند، مشاهده و مشارکت. مسیرهای اصلی توسعه کلوونادای مدرن 1. کلوونادای پساسیرکی و خیابانی. با خروج از محدوده مانج، کلوون به یک تحریک‌کننده اجتماعی تبدیل می‌شود. کلوون‌های خیابانی (مثلاً کلوون-میم معروف فرانسوی ژانلوکا «کوکو» مدینا) با استفاده از آزادسازی و ارتباط مستقیم کار می‌کنند و مرز بین هنر و واقعیت را محو می‌کنند. ابزار آنها نه تنها لوازم بازی بلکه محیط شهری و مردم اتفاقی است که یک اجرای منحصر به فرد و غیرقابل پیش‌بینی ایجاد می‌کند. 2. کلوونادای بیمارستانی (Clown Care). یک مسیر درمانی علمی که در دهه 1980 در ایالات متحده شروع شده است. کلوون‌های بیما ... Читать далее