میلاد و سال نو روی برف: هدونیزم ورزشی و آیین‌ها در مکان‌زمان برفی مقدمه: جشن به عنوان تسلط بر فضای عمودی سنت جشن گرفتن میلاد و سال نو در مراکز اسکی، پدیده قرن بیستم و بیست و یکم است که ترکیبی از آیین‌های باستانی تقویم با فعالیت‌های گردشگری ورزشی و تفریحی مدرن است. این تنها انتقال جشن به مکان دیگری نیست، بلکه شکل‌گیری یک "مکان‌زمان زمستانی" خاص است که زمان مقدس با سلطه هدونستی بر فضای کوهی پیچیده می‌شود. جشن روی برف نمادی فرهنگی پیچیده است که ترکیبی از تقید به تلاش فیزیکی، فرار از روتین شهری و جستجوی تجربیات واقعی در شرایط زیرساختی راحت را شامل می‌شود. منشأ سنت: از درمانگاه‌های تابستانی به گردشگری عمومی منطقه‌های کوهستانی (آلپ، تاترا، پییرنه) به عنوان زمان اجباری حبس در زمستان شناخته می‌شوند. تغییر در اوایل قرن نوزدهم و بیستم رخ داد، زمانی که ورزش‌های زمستانی، به ویژه اسکی، از وسیله حمل و نقل و بقا به سرگرمی طبقه اشراف تبدیل شد. اولین گردشگران به سنت‌موریتز (سوئیس) یا کیتس‌بئل (آustria) رفتند تا به " حمام‌های هوایی و برفی " بروند که به عنوان درمانی شناخته می‌شدند. به تدریج شکل اولیه جشن مدرن شکل گرفت: اسکی در روز، نوشیدنی‌های پیش از شام در آتش‌کش، شام رسمی. پس از جنگ جهانی دوم با توسعه بالابرها و افزایش ثروت طبقه متوسط، جشن روی برف به یک رویداد عمومی تبدیل شد و به یک رitus سالانه برای میلیون‌ها اروپایی و نه تنها آن‌ها تبدیل شد. مکان‌زمان میلاد: بین مسیر و شب تیرولی میلاد در مراکز اسکی به صورت خاصی سازماندهی شده است که احساس "جشن در جشن" را ایجاد می‌کند. صبح 24-25 دسامبر: اغلب تنها روزی است که کوه‌ها خالی می‌شوند. اسکی در این زمان تقریباً به صورت یک نوع مدیتیشن شخصی درآمده است. برای بسیاری از افراد این یک رitus پیوند با طبیعت است که به پیش از جشن خانوادگی انجام می‌شود. در برخی مناطق (بایرن، تیرول) در کوه‌ها صلیب‌های روشن شده یا مراسم مسیحی رождیمیلاد در پای کوه‌ها برگزار می‌شود که ترکیبی منحصر به فرد از ورزش و مقدس را ایجاد می‌کند. شب شب عید قربان: فعالیت‌ها به طور ناگهانی تغییر می‌کند. پس از اسکی، مهمانان به محیط "شب تیرولی" یا "شام افسانه‌ای" در رستوران‌های هتل‌ها پناه می‌برند. منوی اغلب شامل ترکیب غذاهای محلی (فندو، راکلت، کیندلی) و غذاهای خاص جشن (مرغ، شتولن) است. ... Читать далее