ما به بحران به عنوان یک فاجعه فکر می‌کنیم. از دست دادن شغل، شکست روابط، بیماری، مرگ عزیز — همه این‌ها به عنوان پایان دنیا پذیرفته می‌شوند. اما اگر بحران پایان نیست، بلکه شروع است؟ اگر در لحظه‌ای که جهان قدیمی از هم می‌پاشد، شخصیت جدیدی متولد می‌شود؟ روانشناسان و فیلسوفان این را «ظهور» می‌نامند — ظهور کیفیت جدیدی که قبلاً وجود نداشت. در این مقاله ما به این می‌پردازیم که چگونه بحران به نقطه جمع‌آوری هویت جدید تبدیل می‌شود. چرا ما از بحران می‌ترسیم ترس از بحران ترس از ناشناخته است. ما نمی‌دانیم که بدون شغل، بدون شریک زندگی، بدون روال عادی چه کسی هستیم. از دست دادن پشتیبان‌های بیرونی، پوسته داخلی ما را برملا می‌کند. بسیاری سعی می‌کنند این ترس را فروکش کنند — با الکل، با کار، با روابط جدید. اما فرار از بحران باعث نمی‌شود که رشد کنیم. تنها با پذیرفتن بحران به عنوان واقعیت می‌توانیم با آن روبرو شویم. اولین قدم این است که بحران را «مشکل» ننامیم و آن را «گذرش» بنامیم. مراحل عبور از بحران بحران یک فرآیند است. فازهایی دارد. ابتدا — انکار. «این نمی‌تواند باشد». سپس — خشم. «چرا من؟». سپس — مذاکره. «اگر من این کار را بکنم، همه چیز به حالت اول برمی‌گردد». سپس — افسردگی. و سپس — پذیرش. تنها در مرحله پذیرش تولد جدید شروع می‌شود. اما نمی‌توان از مراحل پرید. باید آن‌ها را تجربه کرد. تجربه کردن به این معنا نیست که گیر بیفتیم. مهم این است که احساسات را احساس کنیم، اما با آن‌ها یکی نشویم. بحران شما نیست، بلکه چیزی است که با شما رخ می‌دهد. بحران به عنوان ویرانی «من دروغی» قبل از بحران ما در دنیای توهم زندگی می‌کنیم. ما باور داریم که ما محافظت می‌شویم، که هویت ما پایدار است. بحران این توهم را می‌شکند. اما با این حال، با این حفاظت دروغین، هویت دروغین را نیز می‌شکند. ما دیگر «آن کسی که در این شرکت کار می‌کند»، «آن کسی که در این روابط است» نیستیم. ما بدون نقش‌ها می‌مانیم. و این ترسناک است. اما دقیقاً در این خالی بودن، «من واقعی» شروع به رشد می‌کند. آنچه که از ویژگی‌های بیرونی وابسته نیست. کسانی که از بحران عبور کرده‌اند می‌گویند: «من خودم را تنها پس از از دست دادن همه چیز پیدا کردم». نقش رنج در تولد شخصیت درد دشمن نیست. یک سیگنال است. آن نشان می‌دهد که قدیمی‌تر دیگر کار نمی‌کند. بسیار ... Читать далее