علاقه گربه‌های خانگی به خامه نمونه کلاسیکی از این است که چگونه مکانیزم‌های تکاملی شکل گرفته در طبیعت وحشی در رفتار حیوانات شهری مدرن خود را نشان می‌دهند. این عشق گاسترونومیکی به دلیل مجموعه‌ای از عوامل از جمله استعدادهای باستانی تا ویژگی‌های خاص متابولیسم گربه‌ها است. مزه خامه برای گربه نه تنها یک خوراکی است بلکه یک سیگنال قوی است که بدن او آن را به منبع ارزشمند و کمیاب در طبیعت تفسیر می‌کند. گرایش تکاملی به چربی‌ها و پروتئین‌ها پیشینیان وحشی گربه‌های خانگی هیزم‌خوارهای اجباری بودند که رژیم غذایی‌شان تقریباً شامل گوشت شکار شده بود. چربی و پروتئینی که در بدن حیوانات وجود دارد منبع انرژی متمرکزی برای آنها بود که برای بقا ضروری بود. خامه به عنوان یک محصول لبنی با غلظت بالای چربی و پروتئین به این الگوی تکاملی مناسب است. بو و مزه خامه توسط مغز گربه به عنوان سیگنالی از غذای پرانرژی تشخیص داده می‌شود که باعث ایجاد اشتها می‌شود. این استعداد به قدری قوی است که ریسک‌های ممکن را در مصرف محصول ناشناخته‌ای که ممکن است داشته باشد، از بین می‌برد. ویژگی‌های احساسات و تأثیر «تأثیر امی» برخلاف افسانه‌های رایج، گربه‌ها شیرینی‌خوار نیستند — آنها ژنی فعال که مسئول احساس شیرینی است، ندارند. اما گیرنده‌های چشایی آنها به آمینواسیدهایی که در گوشت وجود دارد بسیار حساس هستند. در خامه، به ویژه در محصول با چربی بالا، در نتیجه فرآیندهای تخمیر، گلووتامات به عنوان یک ماده طبیعی که حمل‌کننده طعم "امی" است، تشکیل می‌شود. این طعم که با سوپ گوشت و گوشت تازه مرتبط است، برای گربه به عنوان یک نشانگر واضح از غذای پروتئینی و مفید عمل می‌کند. به این ترتیب، خامه سیستم چشایی حیوان را فریب می‌دهد و سیگنال‌های مشابه با شکار تازه را تقلید می‌کند. لکته: خطر پنهان پشت طعم جذاب وجود یک تضاد فیزیولوژیکی مهم بین علاقه گربه‌ها به محصولات لبنی و توانایی آنها در هضم آنها وجود دارد. مانند بسیاری از پستانداران، گربه‌های بزرگسال بخش قابل توجهی از فعالیت آنزیم لاکتاز را از دست می‌دهند که برای تجزیه شیرزبان — لاکتوز — ضروری است. با این حال، در فرآیند اسیدسازی شیر برای تولید خامه، بخش بزرگی از لاکتوز توسط باکتری‌ها مصرف می‌شود و به اسید لاکتیک تبدیل می‌شود. به همین دلیل است که خامه، کефیر و پروسکووا بهتر از شیر کامل توسط گربه ... Читать далее