چایکوفسکی و گلازونوف: دیالکتیک میراث‌پذیری در موسیقی روسیه در میانه قرن‌های نوزدهم و بیستم مقدمه: دو مدل موسیقی‌دان روسی در تحول تاریخی پیتر ایلیچ چایکوفسکی (۱۸۴۰-۱۸۹۳) و آلكساندر كنستانتینوویچ گلازونوف (۱۸۶۵-۱۹۳۶) دو شخصیت کلیدی در موسیقی روسیه هستند که تعامل خلاقانه آن‌ها نماد گذار از دوره رمانتیسم به مدرن و دوره شوروی است. روابط آن‌ها نه تنها تغییر نسل‌ها است، بلکه فرآیندی پیچیده از تطبیق، بازاندیشی و میراث‌پذیری در شرایط بحران مدرسه ملی آهنگسازان روسیه ("گروه قوی") و جستجوی راه‌های جدید است. چایکوفسکی شخصیتی جهانی است که فرم‌های اروپای غربی را با ملودی‌های روسی ترکیب کرده است؛ گلازونوف "حافظ سنت" و هنرمند ماهر، که بین دو دوره قرار دارد. ۱. اصول خلاقانه: روان‌شناسی در مقابل سیمفونیک اپیک چایکوفسکی: درام تجربه شخصی. موسیقی او اعتراف شخصی است. روش کلیدی او ملودی‌های عاطفی به عنوان حامل عواطف، که توسعه سیمفونیک را تحت کنترل دارد. حتی در فرم‌های بزرگ (سیمفونی، باله) عناصر شخصی و عاطفی-دراماتیک برجسته هستند. اغلب درگیری در درون قهرمان است ("سیمفونی پاتتیک"). هارمونی او عاطفی و غنی است، با کروماتسم‌های مکرر و مودولاسیون‌های جسورانه، که تغییرات روحی را منعکس می‌کند. گلازونوف: روایتگر اپیک عینی. سبک او عظیم، متعادل و تصویری است. او وارث سیمفونیک اپیک بوردین و ریمسکو-کورساکوف است. موسیقی او کمتر خودبیانی است، آن‌ها توصیف می‌کنند نه جهان درونی، بلکه تصاویر، پیکرها، فرآیندها. قوت او بدون نقص بودن در کنترپونکت، وضوح کلاسیک فرم، اجرای برجسته و رنگارنگ است. سیمفونی‌های او (مثلاً هشتمین) نقاشی‌های معماری هستند که منطق توسعه بر فراتر از بیان عاطفی غلبه دارد. ۲. روابط: شاگردی، حمایت، اختلاف در راه‌ها گلازونوف، که ۲۵ سال جوان‌تر از چایکوفسکی بود، به او با احترام بسیار نگاه می‌کرد. روابط شخصی و حرفه‌ای آن‌ها نزدیک بود: نقش چایکوفسکی. او یکی از اولین کسانی بود که استعداد جوان گلازونوف را ارزیابی کرد، و اولین سیمفونی او (نوشته شده در ۱۶ سالگی) را "کار یک استاد ۴۰ ساله" نامید. چایکوفسکی به نشر و اجرای آثار او کمک کرد، موسیقی او را در برنامه‌های کنسرت‌های خارجی خود وارد کرد. در واقع، او گلازونوف را به صحنه ملی و جهانی برد. روابط گلازونوف. او چایکوفسکی را بزرگترین آهنگساز معاصر روسیه می ... Читать далее