پایدیای و پتانسیل آن امروز عبارت "پایدیای" (παιδεία)، مرکزی برای فرهنگ یونان باستان، در زبان‌های مدرن معادل مستقیمی ندارد. این نه فقط "آموزش"، "تدریس" یا "تربیت"، بلکه فرآیند کلی شکل‌گیری انسان کامل و شهروند – توسعه هماهنگ بدن، ذهن و روح در تطابق با ایده‌آل‌های اخلاقی و زیبایی‌شناختی بالاتر. به لطف آثار فیلسوف آلمانی ورنر یگر ("پایدیای. شکل‌گیری یونان باستان"، ۱۹۳۴)، این مفهوم در قرن بیستم به عنوان پاسخ به بحران انسان‌گرایی بازسازی شد. امروز، در شرایط چالش‌های اجتماعی و فناوری جدید، پایدیای دوباره به عنوان پایه فلسفی بالقوه برای نوآوری در آموزش بازمی‌یابد. ماهیت پایدیای باستان: از آریستوس هومری تا شهروند آتن در ابتدا، در دوره هومری، ایده‌آل آریستوس – "بهترین" جنگجو، که با شجاعت (آره)، قدرت فیزیکی و شیرازی بود، بود. اما با تولد پولیس (شهر-کشور) در قرن‌های پنجم و چهارم پیش از میلاد، پایدیای به پروژه شهروندی تبدیل می‌شود. هدف آن شکل‌گیری کالوکاگاتی – ترکیب نیکوکاری داخلی (آگاتوس) و زیبایی خارجی (کالوس) است. نکته جالب: در آتن، موسسه افیبیا – خدمت دولتی دو ساله برای جوانان ۱۸ تا ۲۰ ساله، که شامل آموزش نظامی شدید و دروس رиторیک، فلسفه و حقوق مدنی بود، نمونه‌ای مستقیم از ایده تربیت کلی بود. پایه‌های پایدیای کلاسیک عبارت بودند از: گیمناستیک – مراقبت از بدن. هنرهای موسیقی (موسیک) – مطالعه شعر، موسیقی، زبان‌شناسی، رиторیک و فلسفه برای توسعه روح و ذهن. فلسفه (در پلاتو و ارسطو) – به عنوان مرحله بالاتر، که به درک حقیقت، خیر و عدالت می‌انجامد. یگر و "انسان‌گرایی سوم": پایدیای به عنوان پاسخ به بحران قرن بیستم ورنر یگر، با مشاهده فروپاشی ارزش‌های انسان‌گرا در اروپا در دوره جنگ جهانی، پایدیای را نه یک آثار باستان‌شناسی، بلکه یک مدل فرهنگی زنده دید. او پیشنهاد پروژه "انسان‌گرایی سوم" را داد، جایی که بازگشت به پایدیای کلاسیک باید به عنوان داروی معنوی در برابر варفارستیسم و تکنوکراتی باشد. برای یگر، پایدیای یک فرآیند فرهنگی پویا بود که یونان باستان به غرب هدیه داده بود. آثار او در برنامه‌های "کتاب‌های بزرگ" در ایالات متحده قرار گرفتند، جایی که آموزش بر اساس خواندن و بحث درباره متون کانونی شکل گرفت، که فکر اخلاقی را شکل می‌دهند. پتانسیل پایدیای در قرن بیست و یکم: فراتر از اهداف ک ... Читать далее