فلسفه برای آینده: بین تکنو-آرمان‌شهر و بازگشت به سوالات در دوره‌ای که تغییرات فناوری، محیط زیست و اجتماعی با سرعت در حال پیشرفت هستند، آینده به نظر هم ترسناک و هم هیجان‌انگیز می‌رسد. در مرکز بحث‌ها درباره آن – مهندسان، футورولوژیست‌ها و اقتصاددانان. اما دقیقاً فلسفه، قدیمی‌ترین علم درباره تفکر، به عنوان ابزاری برای نه پیش‌بینی، بلکه درک و هدایت در آینده، جدیدترین اهمیت را پیدا می‌کند. وظیفه آن نه ارائه پاسخ‌های آماده، بلکه فرمول کردن سوالات درستی است که جامعه در تعقیب از پیشرفت به آنها توجه نمی‌کند. از فلسفه‌ی فناوری به اخلاق هوش مصنوعی فلسفه‌ی فناوری کلاسیک (هایدگر، الیول) از تبدیل ابزار به هدفی که انسان را اسیر می‌کند، هشدار می‌دهد. امروز، وارث آن – فلسفه و اخلاق هوش مصنوعی – به پیش‌زمینه می‌رود. سوالات از «چه چیزی را می‌توانیم بسازیم؟» به «چه چیزی باید بسازیم؟» تغییر می‌کند. به عنوان مثال، مشکل «جعبه سیاه» در شبکه‌های عصبی: اگر الگوریتمی که تصمیمات مربوط به اعطای وام، تشخیص پزشکی یا استخدام را می‌گیرد، توضیح واضحی ارائه نمی‌دهد، چگونه می‌توانیم اطمینان حاصل کنیم که این تصمیمات عادلانه و بدون تبعیض هستند؟ فلاسفه با همکاری برنامه‌نویسان، اصول هوش مصنوعی قابل توضیح (XAI) و مفاهیم شایستگی دیجیتال انسان را توسعه می‌دهند. نکته جالب: پروژه «اخلاق و اعتماد در هوش مصنوعی» کمیسیون اروپا مستقیماً بر اساس کатегорی‌های فلسفی خودرایی، عادلانه‌گی (fairness) و پیشگیری از آسیب، آنها را به خواسته‌های فنی خاص به الگوریتم‌ها ترجمه می‌کند. پست-انسان‌گرایی و جدیدترین هویت: چه معنایی دارد که انسان باشیم؟ بیوتکنولوژی‌ها (CRISPR، واسطه‌های عصبی، طول عمر) و کibernetics به بنیان‌های هویت انسانی چالش می‌زنند. پست-انسان‌گرایی فلسفی (روزی بریدوتتی، نیک بستروم) سوالی درباره مرزهای «انسان‌ بودن» می‌پرسد. اگر ما می‌توانیم بدن و ذهن خود را به طور رادیکال تقویت کنیم، ژن‌ها را ویرایش کنیم، با ماشین‌ها ترکیب شویم – آیا ما همچنان انسان خواهیم بود؟ و چه معنایی برای مفهوم «حقوق انسانی» خواهد داشت؟ این بحث‌ها دیگر نظری نیستند: در سال ۲۰۱۹، دادگاهی در چین در مورد قتل بررسی می‌کرد که محکوم به مجازات شده بود… الگوریتمی که خودروی خودران را کنترل می‌کرد. این باعث می‌شود که دسته‌بندی‌های حقوقی و اخلاقی مربوط ... Читать далее