ویکتور فرانکل درباره رنج از بی‌معنایی زندگی: لگوتروپی به عنوان پاسخ مقدمه: تحلیل وجودی در شرایط بحرانی ویکتور امیل فرانکل (1905-1997) — روانپزشک، عصب‌شناس، فیلسوف و خالق لگوتروپی (از یونانی باستان: لогоس — معنا) — به مسئله رنج و بی‌معنایی نه تنها به عنوان یک کلینیکین، بلکه به عنوان کسی که در کمپ‌های نازی، از جمله اوسویسم، بود، نزدیک شد. اثر اصلی او «انسان در جستجوی معنا» (1946) نتیجه نه تنها تفکر علمی، بلکه تجربه وجودی شخصی او بود. فرانکل مدعی بود که اراده به معنا — نیروی محرکه بنیادی انسان است و فروپاشی آن (« خلاء وجودی») در زیربنای بسیاری از ناخوشی‌های روانی و رنج‌های امروزی قرار دارد. فنومنون «خلاء وجودی» و ناخوشی‌های نووژنی فرانکل نوع خاصی از ناخوشی‌های روانی را مشخص کرد — ناخوشی‌های نووژنی (از یونانی باستان: نووس — روح)، که از مشکلات روانی نه از طریق تعارضات روانی، بلکه از طریق مشکلات وجودی — از دست دادن معنا، احساس خالی بودن، فقدان هدف — به وجود می‌آیند. علائم اصلی خلاء وجودی: خستگی و بی‌انگیزی: احساس اینکه «زندگی از کنار می‌گذرد». کمونیسم و توتالیتریزم: تلاش برای «بودن مانند دیگران» یا، برعکس، پیروی نابینا از رهبر قوی به عنوان راهی برای پر کردن خالی بودن داخلی. آزار و اعتیاد: اعتیاد به مواد مخدر، الکلیسم، رفتارهای غیرعادی به عنوان راه‌های جایگزین برای فرار از احساس بی‌معنایی. فرانکل گسترش این فنومن در قرن بیستم را با «خروج از سنت‌ها» و «کاهش ارزش‌های حیوانی» مرتبط دانست، زمانی که انسان از دستورالعمل‌های واضحی برای زندگی محروم است. معنا و رنج: موضع فرانکل تأکید اصلی فرانکل این است که معنا در هر شرایطی، حتی در سخت‌ترین شرایط، به صورت عینی وجود دارد و می‌توان آن را پیدا کرد، اما نمی‌توان آن را اختراع یا ساخت کرد. رنج به خودی خود هیچ معنایی ندارد، اما معنا از طریق ارتباط با رنج به دست می‌آید. فرانکل سه راه اصلی برای دستیابی به معنا را مشخص کرد: راه خلاقیت (کار، شغل). راه تجربه (عشق، دیدار با زیبایی، طبیعت). راه رابطه (تغییر موضع خود نسبت به شرایطی که نمی‌توان تغییر داد). در شرایطی که رنج اجتناب‌ناپذیر است (بیماری غیرقابل درمان، از دست دادن، بی‌عدالتی)، این راه سوم به نقش کلیدی درمی‌آید. رنج زمانی بی‌معنا نمی‌شود که انسان در آن فرصتی برای نشان دادن ... Читать далее