دعا کردن آرزوها: چرا ما این کار را انجام می‌دهیم و چه چیزی می‌خواهیم به دست آوریم دعا کردن آرزوها یکی از عمومی‌ترین و قدیمی‌ترین اعمال انسانی است. ما این کار را انجام می‌دهیم وقتی ستاره‌ای می‌افتد، وقتی شمع‌های کیک را می‌نوازیم، وقتی سکه را در چشمه می‌اندازیم یا وقتی سال نو می‌شود. این عمل از مرزهای فرهنگی‌ها عبور نمی‌کند، از سن و وضعیت اجتماعی‌ مستقل است. این عمل در هر یک از ما از دوران کودکی زندگی می‌کند. اما چرا؟ چه چیزی باعث می‌شود که ما موجودات عاقل قرن بیست و یکم به جادوگری اعداد، زمان و تصادف‌ها ایمان بیاوریم؟ و چرا، علیرغم تمام علم و پрагماتیسم ما، ما همچنان آرزوها را دعا می‌کنیم، در حالی که می‌دانیم هیچ کس به جز خود ما نمی‌تواند آنها را تحقق بخشد؟ چرا انسان دوست دارد آرزو کند دلیل اول نیاز به کنترل است. در دنیایی که اغلب به نظر می‌رسد که هرج و مرج و غیرقابل پیش‌بینی است، عمل دعا کردن آرزو به ما احساس مدیریت آینده را می‌دهد. ما نمی‌توانیم بر آب و هوا، سیاست یا سلامت عزیزانمان تأثیر بگذاریم، اما می‌توانیم به صدای بلند یا در دل خود بگوییم: «من می‌خواهم، تا...». این عمل احساس حجت‌دار بودن را به ما بازمی‌گرداند، حتی اگر آن صرفاً نمادین باشد. از دیدگاه روانشناسی، دعا کردن آرزو نوعی استراتژی مقابله با استرس است، روشی برای مقابله با عدم قطعیت. دلیل دوم امید است. انسان موجودی است که در آینده زندگی می‌کند. ما نمی‌توانیم بدون انتظار چیزی خوب زنده بمانیم. دعا کردن آرزو کریستالیزه کردن امید است، تبدیل آن به شکل مشخص. وقتی آرزو می‌کنیم، به خودمان می‌گوییم: «من باور دارم که آینده می‌تواند بهتر از حال باشد». این بندهای روانشناختی قوی به ما کمک می‌کند که حتی وقتی شرایط به ما برخلاف ما پیش می‌روند، به جلو حرکت کنیم. دلیل سوم ریتویال است. انسان موجودی ریتویالی است. ما به اعمال تکراری نیاز داریم که به زندگی ساختار و معنا می‌بخشند. دعا کردن آرزو یک ریتویال است که ما با دیگران به اشتراک می‌گذاریم. وقتی ما شمع‌های تولد را در جمع خانواده می‌نوازیم یا آرزو را در شب سال نو می‌کنیم، ما در یک عمل جمعی‌ شرکت می‌کنیم که پیوندهای اجتماعی را تقویت می‌کند و احساس تعلق را می‌دهد. در نهایت، این بازی است. دعا کردن آرزو بازی با سرنوشت، دنیا و خود است. ما می‌دانیم که هیچ کس تضمین نمی‌کند که اجر ... Читать далее