فضای شخصی: مرز نامرئی، بدون آن ما دیگر خودمان نیستیم به نظر می‌رسد که فضای شخصی در مورد فاصله بین آدم‌هاست. در مورد اینکه هیچ کسی نباید در صف خیلی نزدیک باشد. اما واقعاً این بسیار عمیق‌تر است. این در مورد امکان بودن خودتان است، بدون اینکه به دیگران نگاه کنید. در مورد حق بر افکار، احساسات و تصمیمات خودتان. و وقتی این مرز را نقض می‌کنند — ما پشتیبان خود را از دست می‌دهیم. ما دیگر نمی‌دانیم که کجا پایان «من» ما است و شروع تأثیر دیگران. به ویژه مهم است که این را در مورد بچه‌ها، خانواده و کار بفهمیم. زیرا جایی که فضای شخصی وجود ندارد، نزدیکی واقعی هم وجود ندارد — فقط وابستگی و کنترل است. فضای شخصی چیست و چرا آن بسیار مهم است فضای شخصی نه تنها فاصله فیزیکی است، بلکه یک منطقه روانی است که ما آن را به عنوان خودمان می‌دانیم. این افکار، خواسته‌ها، زمان، چیزهای ما، ظاهر ما، زندگی خصوصی ماست. این چیزی است که ما اجازه می‌دهیم به خودمان دسترسی پیدا کنند و چیزی است که پشت در بسته می‌گذاریم. این امکان است که بگوییم «نه» بدون احساس گناه و «بله» بدون ترس. بدون فضای شخصی، انسان دیگر نمی‌تواند خود را به عنوان یک کل احساس کند. او شروع به زندگی با انتظارات دیگران، نیازهای دیگران و سرعت دیگران می‌کند. برای یک بچه، فضای شخصی نه تنها یک اتاق یا گوشه است. این مکانی است که او می‌تواند آسیب‌پذیر باشد، بدون اینکه از محکومیت بترسد. جایی که احساسات او حق وجود دارد. جایی که اسباب‌بازی‌های او بدون اجازه لمس نمی‌شوند و کلمات او شنیده می‌شوند. وقتی بچه‌ای چنین فضایی ندارد، یا بسیار فرمانبردار می‌شود (و خود را از دست می‌دهد) یا شروع به دفاع از مرزهای خود با خشونت (از طریق فریاد، اشک و دعوا) می‌کند. هر دو حالت سناریوی ناسالمی است. برای یک بزرگسال، فضای شخصی همچنین فرصتی برای بازسازی است. ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که ما همیشه «تقلا می‌کنیم»: در کار، در حمل و نقل، در شبکه‌های اجتماعی. و اگر مکانی نداشته باشیم که بتوانیم اعلان‌ها را خاموش کنیم، آرامش پیدا کنیم و فقط باشیم، ما از بین می‌رویم. فضای شخصی خانه روانی ماست. و بدون آن ما در درون خودمان بی‌خانمان می‌شویم. فضای شخصی در خانواده: چرا آن را نقض می‌کنند و به چه چیزی می‌انجامد در خانواده، فضای شخصی اغلب نقض می‌شود، زیرا ما فکر می‌کنیم که افراد نزدیک ب ... Читать далее