انواع ورزش‌های زمستانی که بیشترین آسیب‌دیدگی را دارند: بیومکانیک، آمار و عوامل خطر آسیب‌دیدگی در ورزش‌های زمستانی پیامد طبیعی ترکیب سرعت بالا، آکروباتیک‌های پیچیده، سطح سخت و اغلب مبارزات تماسی است. تحلیل مقایسه‌ای سطح آسیب‌دیدگی نیازمند توجه به نه تنها فراوانی بلکه شدت آسیب‌ها و همچنین خاصیت علل آن‌ها است. به طور سنتی، رشته‌هایی که این عوامل خطر را جمع می‌کنند، خطرناک‌ترین‌ها محسوب می‌شوند. روش‌شناسی ارزیابی: فراوانی و شدت در ادبیات علمی آسیب‌دیدگی بر اساس دو معیار کلیدی ارزیابی می‌شود: تعداد آسیب‌ها برای هر 1000 ورزشکار شرکت‌کننده. شاخص شدت آسیب‌ها، که زمانی که برای بازگشت به تمرینات لازم است را در نظر می‌گیرد. با توجه به مجموع این پارامترها، رشته‌های زیر در سطح آسیب‌دیدگی برتر هستند. 1. سورتمه‌سواری و فریستایل (رشته‌های بایگ-ایر، اسلوباستایل، هافپایپ) این رشته‌ها به دلیل طبیعت آکروباتیک‌شان در رده‌های اول فراوانی آسیب‌ها قرار دارند. آسیب‌های معمول: آسیب‌های نیمه‌بالایی بدن غالب است. شکستگی استخوان رادیال (شکستگی سورتمه‌سوار): شکستگی کلاسیک در افتادن بر روی دست بازتولید شده. ممکن است تا 25٪ از همه آسیب‌ها را تشکیل دهد. آسیب‌های مغزی و سردرد: افتادن از ارتفاع بالا و ناپایدارترین فرود بر روی پشت یا سر. در رشته بایگ-ایر خطر به دلیل تپه بزرگ بسیار بالا است. آسیب‌های ناحیه شانه و سینه. آسیب‌های زانو (مثلاً رگ به رگ کردن رباط صلیبی جلو — PCL): با وجود اتصالات سخت، چرخش‌های ناگهانی در افتادن می‌تواند مفصل زانو را آسیب ببیند. عوامل خطر: ارتفاع پرواز، پیچیدگی چرخش‌های چندگانه (سه‌گانه، 1800 درجه)، سخت‌تر بودن فرود بر روی کوهی که با برف پوشیده شده است، و همچنین عدم قطعیت قضاوت، که ورزشکاران را مجبور به ریسک کردن می‌کند تا تمرکز بر اجرای تمرینات پیچیده برای امتیاز بالا باشد. 2. ورزش اسکی (به ویژه اسکی سریع و سوپرگiant) در اینجا، شدت آسیب‌ها به دلیل سرعت‌های فوق‌العاده بالا (تا 140-150 کیلومتر در ساعت) در اولویت قرار دارد. آسیب‌های معمول: آسیب‌های ناحیه پایین بدن و بدن. رگ به رگ کردن رباط‌های زانو (PCL، MCL، مینیسک‌ها): «آسیب شماره یک» در اسکی به دلیل بیومکانیک خاص و اتصالات سخت که در نوع خاصی از افتادن چرخشی باز نمی‌شوند. حدود 30-40٪ از همه آسیب‌های جدی به آن‌ها اختصاص دارد. ... Читать далее