چرا شهروند ورزش را تماشا می‌کند: روانشناسی نمایش در محیط شهری مقدمه: ورزش به عنوان محیط مجازی جبران‌کننده نیاز شهروندان مدرن به تماشای برنامه‌های ورزشی نه تنها یک سرگرمی است، بلکه یک پدیده پیچیده روانی-بیولوژیکی و فرهنگی است که به چالش‌های اساسی زندگی شهری پاسخ می‌دهد. محیط شهری که با فضای محدود برای بیان فیزیکی، روتین‌بندی کار و سطح بالای ارتباطات واسطه‌ای (دیجیتال) مشخص است، کسری ایجاد می‌کند که ورزش روی صفحه تلویزیون بخشی از آن را جبران می‌کند. این مکانیزمی است برای رضایت مجازی از نیازهای باستانی، عمیقاً ریشه‌دار در بیولوژی و روانشناسی انسان. اساس‌های نئوروانی: نورون‌های آینه‌ای و تحریک همدلی علم عصب‌شناسی مدرن با استفاده از سیستم نورون‌های آینه‌ای توضیح کلیدی ارائه می‌دهد — نورون‌هایی که نه تنها در انجام یک عمل خاص فعال می‌شوند، بلکه در مشاهده اینکه این عمل توسط فرد دیگری انجام می‌شود نیز فعال می‌شوند. در تماشای رقص برفی یا تنیس، مغز بیننده بخشی از فعالیت حرکتی ورزشکار را تقلید می‌کند. ما به طور ناخودآگاه با او حرکت می‌کنیم و این باعث هماهنگی احساسی می‌شود. این توضیح برای واکنش‌های فیزیکی: ما در لحظه پرش قهرمانان اسکی از تپه به نفس می‌گیریم، در لحظه سقوط فریستایل‌ها عضلات خود را به طور ناخودآگاه منقبض می‌کنیم. این شبیه‌سازی نورونی منجر به آزادسازی ماده شیمیایی و هورمون‌های مرتبط با فعالیت واقعی می‌شود: دوپامین (انتظار و پاداش برای عمل موفقیت‌آمیز)، آدرنالین (در لحظات استرس و خطر)، اکسی توسین (در مشاهده عملکرد هماهنگ تیمی یا لحظات تاثیرگذار پیروزی/مقام اول یا شکست). به این ترتیب، شهروند با نشستن روی صندلی خود، سوروژات فعالیت فیزیکی و احساسات شدید را دریافت می‌کند. وظایف روانی: کاتارسیس، شناسایی و بازسازی کنترل کاتارسیس و استرس مدیریت شده: مسابقات ورزشی یک درام فرهنگی با قوانین واضح است که آgression، مبارزه و استرس به صورت بازی دارند. تماشا اجازه می‌دهد تا در یک فضای امن، احساسات شدید (شکست، شادی، خشم) را تجربه کنیم و تخلیه احساسات — کاتارسیس — انجام دهیم. این نوعی «هیgiene روانی» در دنیایی است که پر از استرس‌های غیر قابل حل و آمورف است (بندان، ددلاین‌ها، درگیری‌های اجتماعی). شناسایی و تعلق (تغییر هویت اجتماعی): با عشق به تیم یا ورزشکار، شهروند از شخصیت فردی خود ف ... Читать далее