زنگوله‌های کریسمس و سال نو: سنت و مدرنیته زنگوله‌های کریسمس و سال نو — تنها تزئین نیستند. این یک پدیده فنی و فرهنگی پیچیده است که از یک مراسم جادویی تا یک عنصر پیشرفته طراحی نور تکامل یافته است. تاریخ آن بازتاب توسعه الکتروتکنولوژی، تغییرات در دیدگاه‌های زیبایی‌شناسی و نیاز روانی انسان به نور در تاریک‌ترین زمان سال را نشان می‌دهد. ریشه‌های تاریخی: از آتش به برق ریشه‌های این سنت به دوران‌های قدیم بازمی‌گردد که با فرهنگ خورشید و تعادل زمستانی مرتبط است. برای کمک به «نور بازمی‌گردان»، مردم آتش، شمع‌ها و فلاش‌ها روشن می‌کردند. به طور خاص، در بین قوم‌های آلمانی عادت داشتند که خانه و درختان را با شمع‌های روشن تزئین کنند. نقطه عطف در دوره الکترونیکی بود: اولین زنگوله برقی (1882). سازنده آن ادوارد جانسون، شریک توماس ادیسون، بود. او 80 لامپ برقی قرمز، سفید و آبی را دستی جمع کرده و آن‌ها را برای تزئین درخت کریسمس خانه‌ی نیویورک خود استفاده کرد. زنگوله می‌چرخید و رنگ‌ها را تغییر می‌داد. این یک نمایشگاه گران‌قیمت و خطرناک (به دلیل نارسایی در کابل‌ها) برای ثروتمندان بود. دموکراتیزه و امنیت. در سال 1903، شرکت General Electric شروع به فروش مجموعه‌های آماده زنگوله کرد. نوآوری کلیدی ایجاد لامپ‌های تقلبی یا کریسمس در سال 1919 بود — آن‌ها دارای سیم نازک‌تر نوری بودند که در ولتاژ پایین کار می‌کردند و در تماس با آن‌ها امن‌تر بودند. با این حال، آن‌ها همچنان گران بودند: در دهه 1920، مجموعه زنگوله به قیمت یک تلویزیون مدرن بود. سنت شوروی. در اتحاد جماهیر شوروی، تولید انبوه زنگوله‌های الکتریکی (زنگوله‌های کریسمس) در دوران پس از جنگ شروع شد. زنگوله کلاسیک «نورکش» با لامپ‌های نوری رنگارنگ در دایفوزورهای پلاستیکی یک وسیله فرهنگی نостالژی شد. طرح‌های آن ساده بودند (اتصال پیوسته لامپ‌ها) و تعمیر (جایگزینی لامپ‌های اضافی) یک مراسم خانوادگی بود. نکته علمی: نور به عنوان تنظیم‌کننده وضعیت روانی-فیزیولوژیکی استفاده سالانه از زنگوله‌ها در ماه دسامبر و ژانویه دارای اساس نئوبیولوژیکی است. مبارزه با اختلالات افسردگی فصلی (SAD). در دوره کمترین انسولاسیون، وضعیت زیر افسردگی در بسیاری از افراد رشد می‌کند. نور روشن، چند نقطه‌ای و رنگارنگ زنگوله‌ها یک روش درمان نور نرم و ناخودآگاه است. آن‌ها تحلیل‌گر بینایی را ... Читать далее