مزه مانند داستان: غذا و تهیه آن در سینما، ادبیات و هنر بواسطه لطافت لوبیا سرخ شده، خشک کردن نان تازه، و عطر برنج پر ادویه. غذا نه تنها راهی برای بقاء است. زبانی است که با آن از عشق، از حافظه، از قدرت، از از دست دادن صحبت می‌کنند. در هنر، غذا به عنوان قهرمان، محرک داستان، استعاره و حتی روشی برای بیان فلسفی تبدیل می‌شود. وقتی که ما شاهد هستیم که یک شеф پخت و پز لوبیا را با تمرکز بریده یا توصیفات مهمانی خانوادگی در کتاب‌ها را می‌خوانیم، می‌فهمیم: این درباره کالری نیست. درباره زندگی است. در این مطلب، ما به دنبال ردپای غذا خوشمزه در سینما، ادبیات و هنر تصویری می‌رویم و می‌بینیم که تهیه آن اغلب مهم‌ترین عمل در داستان است. سینما: جایی که بشقاب به مرکز جهان تبدیل می‌شود در سینما، غذا مدت‌هاست که فقط به عنوان لوازم بازی تبدیل نشده است. او یک شخصیت کامل شده است — گاهی بی‌صدا، گاهی شلوغ‌تر از هر دیالوگی. بیایید مثلاً به انیمیشن \"راتاتوی\" (2007) اشاره کنیم. در اینجا تهیه غذا نه تنها حرفه است، بلکه فلسفه است. موش رمی نه تنها می‌خواهد غذا درست کند، بلکه می‌خواهد خلق کند. شعار او: \"هر کسی می‌تواند غذا درست کند\". و در این جمله معنای عمیقی نهفته است: هنر وابسته به نژاد نیست، و غذا راهی برای بیان خود است که به همه دسترس‌پذیر است. صحنه‌هایی که رمی راتاتوی معروف خود را می‌سازد، آثار شاعرانه کولیناری هستند. هر حرکت، هر ادویه، هر بافت با چنان عشقی نشان داده می‌شوند که بیننده به واقع مزه را روی زبانش حس می‌کند. \"راتاتوی\" فیلمی است که نشان می‌دهد تهیه غذا نه یک هنر بلکه هنری است که برای کسی که می‌خواهد به مواد گوش دهد، دسترس‌پذیر است.مثال دیگری \"جولی و جولیا\" (2009) است، فیلمی که از طریق تهیه غذا دو زن از دو دوره مختلف را به هم متصل می‌کند. جولی چایلد، یک آمریکایی در پاریس، آشپزی فرانسوی را کشف می‌کند و آن را به عشق خود تبدیل می‌کند. کتاب او \"ماستری فرانسوی\" نه تنها مجموعه‌ای از دستور پخت است، بلکه یک منشور است: غذا خوشبختی است، پشتکار است، راهی برای بودن خود است. و در این کتاب، تهیه غذا یک دیالوگ بین گذشته و حال است، راهی برای یافتن معنای در زندگی روزمره است. فیلم نشان می‌دهد که تهیه غذا یک گفتگو بین گذشته و حال است، راهی برای یافتن معنای در زندگی روزمره است.نمی‌توان از فیلم \" ... Читать далее