حیوانات در لافونتن و در سینمای مدرن: از آلگوری به پلیفونی آنترومورف اتحاد نام نویسنده‌ی فصیح فرانسوی ژان دو لا فونتن (۱۶۲۱–۱۶۹۵) با پدیده‌ی سینمای مدرن در نگاه اول به نظر می‌رسد که یک ناهماهنگی تاریخی است. اما دقیقاً لا فونتن است که مدل استفاده آلگوری از حیوانات را سیستم‌مند کرده و به یک معیار هنری تبدیل کرده است و بنیاد برای نمایش آن‌ها در فرهنگ عمومی، از جمله سینما، را نهاده است. تحلیل مقایسه‌ای روش او با شیوه‌های سینمای مدرن نشان‌دهنده‌ی پیروی از سنت و همچنین تغییرات رادیکال آن در دوران پسامدرنیسم است. ۱. لا فونتن: حیوانات به عنوان ماسک‌های رиторیک و نوع‌های اجتماعی. در لا فونتن، حیوانات، قبل از همه، آلگوری‌های ثابت از ویژگی‌های انسانی و ویژگی‌های اجتماعی طبقاتی هستند که از سنت‌های باستان (از جمله ازوپ) و شرقی ارث‌برده‌اند. تصاویر آن‌ها از روان‌شناسی فردی محروم هستند و برای اهداف آموزشی دقیق خدمت می‌کنند: شیر — آلگوری از قدرت، قوة، اما همچنین تیرانی. گربه‌سفید — نماد چابک‌بازی، چاپلوسی و ذهن پیچیده. گرگ — نماد گرسنگی حیوانی، قوة خشن و گرسنگی ابدی (اجتماعی و فیزیکی). شتر — شخصی‌سازی از نادانی، پایداری و جهل. حیوانات در لا فونتن با زبان درخشان سالن‌های بزرگ‌شهر قرن هفدهم صحبت می‌کنند، دیالوگ‌های آن‌ها پر از طنز و زیبایی است. آن‌ها نه شخصیت‌های مدرن هستند، بلکه نقش‌ها در یک داستان آموزشی هستند. زوایای حیوانی آن‌ها تنها ماسک‌های موقتی هستند که پشت آن‌ها ماهیت انسانی ثابت است. هدف، بررسی دنیای درونی حیوان نیست، بلکه تصویرسازی قانون اخلاقی جهانی است. ۲. سینمای مدرن: از روان‌شناسی به ساختار‌شکنی ماسک. در قرن بیستم و بیست و یکم، سینما، به ویژه در ژانر انیمیشن، مدل لا فونتن را ارث می‌برد، اما آن را به طور اساسی باز تعریف می‌کند. می‌توان چندین رهیافت کلیدی را شناسایی کرد: آ) روان‌شناسی و فردی‌سازی (دیسنی و پیروان او).زمان طلایی دیزنی ("شاه لطیف"، ۱۹۹۴؛ "شهر حیوانات"، ۲۰۱۶) مدل آلگوری بستری لا فونتن را به عنوان پایه‌ قرار می‌دهد، اما آن را با روان‌شناسی عمیق فردی پر می‌کند. شیر سیمبا نه یک "شاه" انتزاعی است، بلکه شخصیتی با یک درام روانی پیچیده، بحران وجودی و راهی برای بلوغ. لیس نیک وایلد در "شهر حیوانات" دیگر یک شکل "چاپلوسی" نیست، بلکه یک تصویر چندلایه با گذشته‌ی آسیب‌دیده ... Читать далее