میلیون‌ها پسر و دختر در سراسر جهان پوسترهای مسی و رونالدو را روی دیوار آویزان می‌کنند. پس از گل، جشن‌های آنها را تقلید می‌کنند. از والدین خود می‌خواهند کفش‌های «مانند نیمار» بخرند. فوتبالیست بیشتر از یک ورزشکار است. او یک قهرمان است. یک نماد. یک الگوی پیروی. اما آیا همیشه باید به کسانی که توپ را می‌زنند، تعظیم کنیم؟ و چگونه می‌توان خوب از بد تشخیص داد؟ بیایید ببینیم چرا فوتبالیست‌ها برای میلیون‌ها نفر به خدایان تبدیل می‌شوند و این مسئولیت چه چیزی را به همراه دارد. چرا دقیقاً فوتبالیست در دنیا هزاران شغل وجود دارد. دانشمندان، پزشکان، خلبانان، فضانوردان. اما چرا دقیقاً فوتبالیست به مراتب بیشتر از دیگران به قهرمان کودکان و نوجوانان تبدیل می‌شود؟ اولاً، فوتبال محبوب‌ترین بازی در جهان است. به آن نگاه می‌کنند، در آن بازی می‌کنند، درباره آن صحبت می‌کنند. ثانیاً، فوتبالیست یک موفقیت قابل مشاهده است. او می‌دوید، گل می‌زند، پیروز می‌شود. این چیزها حتی برای یک کودک پنج ساله قابل فهم است. سوماً، شغل فوتبالیست مانند یک افسانه به نظر می‌رسد: پسر فقیری از محله فقیر نشین به یک میلیاردر و ستاره تبدیل می‌شود. چهارماً، فوتبالیست همیشه در تلویزیون است — تبلیغات، مصاحبه‌ها، جلد مجلات. تصویر او فراگیر شده است. اما مهم‌ترین چیز — احساسات. فوتبالیست به مردم شادی می‌دهد، تلخی شکست‌ها، لذت پیروزی. و این ارتباط عاطفی قوی‌تر از هر استدلال منطقی است. قهرمان ایده‌آل: چه ویژگی‌هایی باید داشته باشد چه فوتبالیستی شایسته قهرمان جوانان باشد؟ بیایید تصویرش را رسم کنیم. اولین — استعداد و کار سختی. افسانه‌های فوتبال به طور خودبه‌خود به وجود نمی‌آیند، آنها می‌شوند. مسی هورمون رشد می‌کشید، رونالدو پس از تمام تمرینات می‌ماند. قهرمان باید نشان دهد که موفقیت نه تنها یک هدیه خداوند، بلکه عرق، خون، چرخش‌های زودرس و هزاران ساعت روی زمین است. دومین — شخصیت. احترام به رقیب، داوران، هواداران. هیچ جایی برای چمباتمه زدن‌های کثیف، تقلید از زخم، تحریک وجود ندارد. مثال‌ها: کاکا که هیچ‌گاه با داوران دعوا نمی‌کرد. میروسلاو کلوزه که به داور اعتراف می‌کرد که گل با دست زده و درخواست می‌کرد که گل را لغو کنند. این واقعاً درس اخلاقی ورزشی است. سومین — اخلاقیت خارج از زمین. فوتبالیست قهرمان در نویسنده‌های شبانه نمی‌آید، نمی‌خور ... Читать далее