روز جهانی گفتگوی بین تمدن‌ها در ۱۰ ژوئن جشن گرفته می‌شود. این روز در سال ۲۰۱۵ توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد به پیشنهاد چندین کشور که از افزایش کسوفوبی، ناسازگاری فرهنگی و درگیری‌های مذهبی نگران بودند، تأسیس شد. اما چه چیزی پشت این فرمولاسیون دیپلماتیک قرار دارد؟ گفتگوی بین تمدن‌ها نه تنها یک ملاقات محترمانه بین نمایندگان فرهنگ‌های مختلف است. این فلسفه بقا است. در دنیایی که سلاح‌ها می‌تواند سیاره را چندین بار نابود کند و مرزها به طور مداوم برای اطلاعات و مردم قابل نفوذتر می‌شوند، توانایی مذاکره در سطح ارزش‌ها تبدیل به یک سوال از زندگی و مرگ می‌شود. از جنگ‌های تمدنی به گفتگوی تمدن‌هادر دهه ۱۹۹۰، سیاستمدار آمریکایی سیمون هانتینگتون نظریه «تصادم تمدن‌ها» را پیشنهاد داد. او پیش‌بینی کرد که پس از جنگ سرد، درگیری‌های اصلی نه بین کشورهای ملی، بلکه بین بلوک‌های فرهنگی بزرگ — غربی، اسلامی، ارتدوکس، کنفوسیانی و غیره، رخ خواهد داد. منتقدان او را به بدبینی و توجیه درگیری‌ها متهم کردند. در پاسخ، مفهوم «گفتگوی تمدن‌ها» پیشنهاد شد که توسط رئیس‌جمهور ایران مهدی هاتمی توسعه یافت و توسط سازمان ملل متحد پشتیبانی شد. ایده: تفاوت‌ها نباید به جنگ منجر شوند، بلکه می‌توانند منبع غنا برای یکدیگر باشند. گفتگوی تمدن‌ها تلاش برای از بین بردن تفاوت‌ها نیست، بلکه تلاش برای یاد گرفتن اینکه چگونه با آن‌ها زندگی کنیم. نه «تو مانند من هستی»، بلکه «من به تفاوت تو احترام می‌گذارم». مبانی فلسفی: بوبر، لیویناس، باختنگفتگوی به عنوان یک مفهوم فلسفی توسط بسیاری از متفکران توسعه یافت. مارتین بوبر در کتاب «من و تو» روابط را به دو دسته «من-او» (مردم دیگر را به عنوان یک شیء یا چیز می‌پندارد) و «من-تو» (ملاقات شخصیت‌ها، گفتگوی واقعی) تقسیم کرد. برای گفتگوی تمدن‌ها باید از «من-او» به «من-تو» منتقل شویم: دیدن نماینده فرهنگ دیگر به عنوان یک «حامل عادت‌های عجیب»، نه به عنوان یک رابط. امانوئل لیویناس درباره «اخلاق چهره» صحبت می‌کرد: چهره دیگری ما را به مسئولیت فرا می‌خواند، حتی قبل از هرگونه تحلیل. میخائیل باختن، فیلسوف روس، مفهوم «دیالکتیک» را معرفی کرد: هر فرهنگی تنها در تعامل با دیگران زنده است، نمی‌تواند یک مونولوگ باشد. گفتگوی تمدن‌ها نه تنها تبادل اطلاعات است، بلکه روشی برای زندگی است. عملکرد گفتگوی تمدن‌ها: ... Читать далее