ما فکر می‌کنیم که بحران چیزی است که ما را عرق آور می‌کند. اما در واقع بحران چیزی است که ما را آموزش می‌دهد. آموزش نمی‌ترسیم. یا دقیق‌تر بگویم — آموزش می‌ترسیم و به جلو می‌رویم. ترس قوی‌ترین احساس است. او ما را فلج می‌کند، باعث می‌شود که عقب برویم، به دنبال حفاظت بگردیم. اما بحرانی که ما آن را به عنوان تهدید می‌پذیریم، در واقع بهترین تمرین برای غلبه بر ترس است. او ما را در برابر انتخاب قرار می‌دهد: در ترس بمانیم یا از آن عبور کنیم. ترس و نقاب‌هایش ترس اغلب به صورت خالص نمی‌آید. او خود را به عنوان عدم اعتماد به نفس، خستگی، بی‌تفاوتی، خشم پوشش می‌دهد. ما می‌گوییم «من نمی‌خواهم»، وقتی در واقع می‌گوییم «من می‌ترسم». ما می‌گوییم «من وقت ندارم»، وقتی در واقع می‌گوییم «من می‌ترسم که نتوانم». بحران این نقاب‌ها را برمی‌کند. او ما را اجازه نمی‌دهد که خود را پشت بهانه‌ها پنهان کنیم. او ما را مجبور می‌کند که با ترس روبرو شویم. و در این دیدار فرصتی وجود دارد — نه ترس را از بین ببریم، بلکه از برده‌اش دست برداریم. بحران به عنوان آینه‌ای برای ترس بحران ترس‌های عمیق ما را منعکس می‌کند. اگر ما از تنهایی می‌ترسیم، بحران روابط تنهایی این ترس را تشدید می‌کند. اگر ما از شکست می‌ترسیم، بحران کاری این ترس را به سطح می‌آورد. این تنبیه نیست. این فرصتی است که ببینیم چه چیزی ما را کنترل می‌کند. تا زمانی که ترس پنهان باشد، او ما را به صورت پنهان کنترل می‌کند. وقتی او قابل دیدن می‌شود، ما می‌توانیم انتخاب کنیم — به او تسلیم شویم یا غلبه کنیم. غلبه بر ترس از طریق پذیرش efficacy‌ترین راه برای غلبه بر ترس، این است که با او مبارزه نکنیم. مبارزه تنها ترس را تشدید می‌کند. پذیرش اما ترس را ضعیف می‌کند. وقتی ما می‌گوییم: «بله، من می‌ترسم. اما این من را متوقف نمی‌کند»، ما قدرت ترس را از بین می‌بریم. بحران به ما این فرصت را می‌دهد تا این پذیرش را تمرین کنیم. ما نمی‌گوییم «من نمی‌ترسم». ما می‌گوییم: «من می‌ترسم، اما من عمل می‌کنم». این است که شجاعت است. نه عدم وجود ترس، بلکه عمل بر خلاف ترس. تکنیک «گام یک‌قدمی» ترس اغلب وقتی ما به کل وضعیت نگاه می‌کنیم، غیر قابل غلبه به نظر می‌رسد. اما اگر آن را به گام‌های کوچک تقسیم کنیم، ترس قابل مدیریت می‌شود. در بحران ما نمی‌توانیم همه چیز را یکجا حل کنیم. اما ما می‌تو ... Читать далее