عشق و تنفر کردن همزمان: دوگانگی به عنوان واقعیت عصب‌شناختی ظاهر تجربه همزمان عشق و تنفر نسبت به یک شیء — نه فقط یک استعاره شاعرانه، بلکه حالت پیچیده‌ای است که به طور علمی قابل توضیح است. در روانشناسی و عصب‌شناختی این حالت با اصطلاح "دوگانگی" توصیف می‌شود — همزیستی احساسات، نگرش‌ها یا افکار متناقض. این یک ناهنجاری نیست، بلکه پیامد رایج پیچیدگی ساختار مغز انسان و روابط اجتماعی است. اساس عصب‌شناختی: جنگ سیستم‌ها در مغز تحقیقات مدرن با استفاده از MRI فمورال (تصویربرداری مغزی مگنتیک با نوسان رادیویی کاربردی) نشان می‌دهد که عشق و تنفر شبکه‌های عصبی پوششی و بخشی از آنها را فعال می‌کنند. عشق (به ویژه عشق احساسی) مناطق سیستم پاداش را فعال می‌کند: منطقه ونترال آکوپیتال (VTA) و هسته نزدیک (Nucleus Accumbens)، که دوپامین تولید می‌کنند — ماده شیمیایی عصبی که خواسته، انگیزه و شادی را تحریک می‌کند. جزیره‌ای (Insula)، که با احساس خود و تفسیر حالت‌های داخلی مرتبط است. هیپوکامپ، که مسئول شکل‌گیری پیوند و حافظه است. تنفر نیز جزیره‌ای و بدن خوشه‌ای (Striatum) را فعال می‌کند، اما با الگوی متفاوتی. تفاوت کلیدی — فعالیت در لایه‌های پیشانی، که با برنامه‌ریزی فعالیت‌ها، ارزیابی و قضاوت مرتبط است، که می‌تواند به این معنا باشد که به مقابله یا رد توجه می‌شود. مفارضه: هر دو احساسات شدید هستند، نیاز به منابع شناختی زیادی دارند و عمیقاً در مسیرهای عصبی مرتبط با شیء "در جا قرار می‌گیرند". وقتی شیء عشق وارد درد می‌شود، سیستم پاداش (با حافظه از پاداش مثبت) و سیستم‌های مربوط به تنفر و خشونت نیز فعال می‌شوند. مغز سعی می‌کند دو جریان اطلاعات متعارض را همزمان پردازش کند، که این تجربه به عنوان دوگانگی دردناک تجربه می‌شود. مکانیزم روانشناختی: نظریه پیوند و تضاد شناختی نظریه پیوند (جان بولبی). دوگانگی ویژگی بارز نوع پیوند ترسو-دوگانه (مقاومت‌کننده) است که در کودکی شکل می‌گیرد. اگر والد ناپایدار بود — گاهی مهربان، گاهی سرد یا ردپذیر — مدل پایداری روابط در کودک شکل نمی‌گیرد. فرد بزرگسال با این نوع پیوند می‌تواند به شدت به شریک نیاز داشته باشد (عشق) و در عین حال به دلیل غیرقابل پیش‌بینی بودن و کمبود توجه به او عصبانی شود (تنفر). شریک منبعی می‌شود از همزمان امنیت و تهدید. نظریه تضاد شناختی (لیون فستینگر). تضاد ... Читать далее