عشق به معنای بیشتر از عشق داده شدن: نوروسایبری و روانشناسی عشق فعال این ادعا که عشق مهم‌تر و معنا‌دارتر از عشق داده شدن است، به نظر می‌رسد که یک استعاره بلند پروازانه است. اما علوم عصب‌شناسی مدرن، روانشناسی و جامعه‌شناسی برای آن شواهد تجربی قوی می‌یابند. عشق فعال نه تنها یک احساس است، بلکه یک عمل پیچیده و چندوجهی است که خود عاشق را تغییر می‌دهد و تأثیر عمیق‌تری بر مغز و بدن او می‌گذارد تا دریافت عشق پассивی. مزیت نوروسایبری: مسیر پاداش و چرخه دوپامین وقتی ما عشق می‌ورزیم (احساس عشق، مراقبت، همدلی)، یک سیستم پاداش قوی (مسیر مезولیمبیک) در مغز فعال می‌شود. اما تفاوت کلیدی با دریافت لذت ساده — در نوع این فعال‌سازی است. دوپامین انتظار و مراقبت. تحقیقات با استفاده از fMRI نشان می‌دهند که در افرادی که مراقبت و عشق را نشان می‌دهند (مثلاً مادرانی که به عکس فرزندان خود نگاه می‌کنند یا شریکانی که به عشق‌شان فکر می‌کنند)، مناطق مرتبط نه تنها با لذت (کوچکترین هسته) بلکه با انگیزه، هدف‌گذاری و برنامه‌ریزی (منطقه ونترال قشر و قشر قدامی) فعال می‌شوند. دوپامین در اینجا نه به عنوان یک سیگنال «من پاداش گرفتم»، بلکه به عنوان سیگنال «من می‌خواهم بدهم، مراقبت کنم، متصل شوم» عمل می‌کند. این فرآیند پیچیده‌تر و انرژی‌برتر برای مغز است و بنابراین تغییرآورتر. «الترویسم اکسی توسین‌ای». اعمال فعال عشق (انباره، مراقبت، حمایت) باعث آزادسازی اکسی توسین — «هورمون پیوستگی و اعتماد» می‌شود. اما crucially، اکسی توسین تولید شده در زمینه مراقبت، فعالیت میندال (آمیگدالا) — مرکز ترس و اضطراب را کاهش می‌دهد. این به این معناست که عمل عشق فیزیولوژیکی ترس و استرس خود را در خود دهنده کاهش می‌دهد. دریافت عشق پассивی چنین تأثیری بر اضطراب خود ندارد. نرون‌های آینه‌ای و همدلی. وقتی ما عشق فعال می‌ورزیم، ما به دیگری تنظیم می‌شویم. در این فرآیند سیستم‌های نرون‌های آینه‌ای فعال می‌شوند، که به ما اجازه می‌دهد به طور حقیقی حالت دیگری را «احساس» کنیم. این بار روی شبکه‌های نرونی ما بار می‌گذارد و توانایی ما را برای تعاملات اجتماعی پیچیده‌تر تقویت می‌کند. اندازه‌گیری روانشناختی: عشق به عنوان عمل و رشد شخصیت از دیدگاه روانشناسی وجودی و انسانی (و. فرانکل، ا. فرم، ک. رودجرز)، عشق نه یک احساس، بلکه یک تنظیم، عمل و تصمیم است. ... Читать далее