شهر آرزو در تاریخ و مدرنیته: تحول ایده‌آل‌گرایی مقدمه: شهر به عنوان تصویر جامعه ایده‌آل مفهوم «شهر آرزو» نه تنها یک ایده‌آل معماری است، بلکه یک ایده‌آل فلسفی، اجتماعی و سیاسی است. در طول هزاران سال، بشریت تصورات خود از عدالت، هماهنگی، پیشرفت و رفاه را در برنامه‌ریزی، معماری و قوانین شهرهای مجازی یا واقعی خود جاگذاری کرده است. این فرآیند بازتابی از تحول ارزش‌های اجتماعی، امکانات فناوری و ترس‌های عمیق جمعی است. تحلیل علمی به ما اجازه می‌دهد تا تغییرات این تصورات را دنبال کنیم: از طرح‌های متمرکز بر جهان و عقل تا متمرکز بر فناوری مگا‌پلیس‌ها و روستاهای اکو. انگلستان باستان: کیهان، عقل و نحله اجتماعی اولین پروژه سیستماتیک شهر ایده‌آل متعلق به پلاتو است. در گفتگوهای «دولت» و به طور دقیق‌تر در «قوانین»، او شهری را توصیف می‌کند که آینه‌ای از نظم کیهانی و روح انسان است. شهر به سه بخش تقسیم شده است که با سه طبقه همخوانی دارد: حاکمان-فیلسوفان (عقل)، محافظان (اراده) و صنعتگران (لذت). او دارای برنامه‌ریزی دایره‌ای است که نمادی از کمال و انزوا از دریا برای حفظ اخلاق است. نمونه عملی ایده پلاتویی، طرح هیداداموس (شبکه مستطیلی خیابان‌ها) است که در ساخت میلت و پیره استفاده شد. در اینجا ایده، نه لذت، بلکه ترتیب منطقی است که طبیعت آشفته روابط انسانی را به هندسه و قانون وابسته می‌کند. رنسانس و روشنگری: هماهنگی، دیدگاه و قرارداد اجتماعی رنسانس به علاقه به شهر ایده‌آل بازگشت و آن را با ایده‌آل‌های انسانی و هنری غنی‌تر کرد. در نوشته‌های فیلاکته، لئوناردو باتیستا آلبرتی و بعدتر توماسو کامپانلا (شهر خورشید) شهر به نمادی از رفاه عمومی و هماهنگی بین انسان و جهان تبدیل می‌شود. این دیگر نه یک قلعه، بلکه یک اثر هنری با برنامه‌ریزی رادیال-دایره‌ای، که به پالاس یا میدان تمرکز دارد و نماد قدرت حاکم روشن‌فکر است. در قرن هجدهم، شبکه مستطیلی در ایالات متحده نماد ایده‌آل دموکراتیک شد (طرح نیویورک، فیلادلفیا) — آن را فئودالیسم را رد می‌کرد و همه قطعات را برابر و قابل دسترسی می‌کرد. شهر آرزوی روشنگری، شهری است که بر اساس قرارداد اجتماعی است، منطقی، بهداشتی (نظرات بهداشتی اولین بار ظاهر شدند) و کارآمد. قرن نوزدهم تا بیستم: پاسخ به کابوس صنعتی انقلاب صنعتی، که منجر به ایجاد مگا‌پلیس‌های پرجمعیت، کثیف و ... Читать далее