کودکان بی‌خانمان در شهرهای بزرگ جهان: تحلیل ساختاری و چالش‌های شهرهای بزرگ مدرن مقدمه: انزلاق اجتماعی در مرکز کلانشهرها فеномن بی‌خانمانی و بی‌نظارت بودن کودکان در شهرهای بزرگ یکی از شدیدترین نشان‌دهنده‌های ناهنجاری‌های اجتماعی سیستماتیک است. این یک مشکل محلی در مناطق خاص نیست، بلکه یک چالش جهانی است که در کلانشهرهای کشورهای توسعه‌یافته و در حال توسعه مشترک است. از دیدگاه علمی، «کودکان بی‌خانمان» یک اصطلاح جمعی است که دو دسته متقاطع و متفاوت را شامل می‌شود: کودکانی که در خیابان زندگی می‌کنند (street children) و کودکانی که بدون مراقبت والدین هستند و در خانه‌های کودکان یا مؤسسات آموزشی زندگی می‌کنند. تحقیقات جامعه‌شناسان، روانشناسان و اقتصاددانان نشان می‌دهند که دلایل این پدیده چندلایه هستند و شامل عوامل макرواقتصادی، شکست‌های نهادی و ناهنجاری‌های خانوادگی می‌شوند. پیدایش جهانی و دلایل ساختاری بر اساس ارزیابی سازمان‌های بین‌المللی (یونیسف، سازمان ملل متحد-حیات)، در جهان ده‌ها میلیون کودک وجود دارند که زندگی آن‌ها به طور مستقیم یا غیرمستقیم با خیابان در ارتباط است. اما به دلیل ماهیت پنهان این پدیده، آمار دقیق امکان‌پذیر نیست. دلایل کلیدی ساختاری هستند: نا برابری اقتصادی و فقر: شتاب در شهرنشینی در کشورهای آسیا، آفریقا و آمریکای لاتین منجر به مهاجرت انبوه خانواده‌های روستایی به شهرها می‌شود که در مناطق حاشیه‌ای (گhetto، favela) قرار می‌گیرند. از دست دادن مسکن، بیکاری والدین و نیاز به کار کودکان به خیابان‌ها هدایت می‌شوند. در کشورهای توسعه‌یافته، دلیل معمولاً سقط سیری است که توسط بحران‌های اقتصادی تشدید می‌شود. کrisis نظام خانواده: فروریزی خانواده، خشونت در خانه، الکلی‌زدگی یا مواد مخدر والدین دلیل مستقیم رفتن کودک به خیابان است. برای بسیاری از کودکان، خیابان کمتر از خانه خودشان محیط خصمانه است. نا کارآمدی سیستم‌های حفاظت از کودکان: حتی در کشورهایی با زیرساخت‌های اجتماعی توسعه‌یافته (روسیه، کشورهای اتحادیه اروپا) سیستم‌های مؤسسات آموزشی اغلب بر اساس اصل «کarusel» کار می‌کنند و نمی‌توانند به بازگشت موفقیت‌آمیز و اجتماعی‌سازی کمک کنند. فارغ‌التحصیلان خانه‌های کودکان بخش قابل توجهی از بزرگسالان بی‌خانمان را تشکیل می‌دهند و یک چرخه باطل ایجاد می‌کنند. پیامدهای روانی و ... Читать далее