پیکرگری زنای زمستان در موسیقی: از سیمفونیسم برنامه‌ای تا مناظر صوتی مقدمه: ماده صوتی سرما موسیقی، به عنوان هنر زمانی، دارای ابزارهای منحصر به فردی برای انتقال تصویر ثابت زمستان، بلکه دینامیک آن، فرآیندها، حالات و هماهنگی احساسی است. آهنگسازان همه عصرها از روش‌های برنامه‌ای (تصویری) و غیر برنامه‌ای (اشاره‌ای) برای تجسم زمستان استفاده کرده‌اند — از صداپردازی مستقیم تا جمع‌بندی‌های فلسفی پیچیده. زمستان موسیقی در مثلث «طبیعت — احساس — انتزاع» وجود دارد. روش‌های تصویری (برنامه‌ای): چگونه برف و یخ می‌خوانند طنین و بافت به عنوان پایه: طنین‌های بالا و صداپردازی‌های زنگین: شفافیت و سردی زمستان اغلب با صدای زنگوله‌ها، چلست، فلوت-پیکولو، طنین‌های بالا در ویولون‌های divisi، گلوکن‌شپیل‌های بلورین منتقل می‌شود. مثال: «رقص فея دражه» از «چوبدستی» پیتر ای. چایکوفسکی — تصویر صوتی زیبایی برف‌آلود و برق‌زده است. پایین، چگال، لایه‌های «زنده‌مانده»: سنگینی سرما و فضاهای پوشیده از برف با طنین‌های پایین از برنج (تuba، valtorne)، چگال‌های کلاستروی از ارکستر استرینگ، نت‌های پدالی در باس تصویر می‌شود. مثال: شروع اورکتورا-فانتزی «حمлет» چایکوفسکی. پیتسیکاتو سرد و هارمونی‌های یخی: استفاده از روش‌های خاص بازی بر روی ارکستر استرینگ برای ایجاد احساس شکستگی، نازک‌بودن. melody و harmony: melody‌های «زنده‌مانده» و ثابت: آوازهای تکراری باریک، نقطه‌ای ارگانی (پدال) نماد طبیعت یخبندان و بی‌حرکت است. ناهنجاری‌ها و پلانومالی: برف، باد کولی، هرج و مرج اغلب از طریق انباشتن ناهنجاری‌های سوزناک، برخورد نواها منتقل می‌شود. مثال: تصویر سیمفونیک «در میانه آسیای» آلفرد پ. بوردین — لحظه طوفان برفی. هارمونی‌های «لغزنده» و توالی‌های کله‌ای: ایجاد احساس ناپایداری، لغزش روی یخ، تایینیت و غم‌انگیزی (مثل در موسیقی دبویسی یا در موسیقی به «سوزن‌چیچه‌کا» ریمسکوگورسکوف). ریتم و_tempo: ریتم بی‌آرام و گردابی: انتقال برف و باد کولی (مثلاً در ترانه‌های «بسیارها» م. پ. موسورگسکی). tempo آرام و کند (Largo، Adagio): احساس زمان توقف، خواب زمستانی طبیعت. پیکرگری غیر برنامه‌ای (اشاره‌ای): زمستان به عنوان حالت روح بیشتر اوقات آهنگسازان تلاش می‌کنند تا نه پدیده‌های خارجی، بلکه واکنش داخلی به آن‌ها را انتقال دهند. زمستان-غم، زمستان-مرگ ... Читать далее