سینه‌چالیک در مسیحیان در آسیای کوچک و آسیای میانه: در زادگاه سنت در شرایط نابودی مقدمه: در سرزمین تاریخی میهن در زیر فشار تاریخ آسیای کوچک (آناطولیا، سرزمین ترکیه) و آسیای میانه (لوانت: سوریه، لبنان، اردن، فلسطین/اسرائیل، عراق) منطقه‌ای است که مسیحیت در آنجا شکل گرفت و شکل گرفت. امروزه جامعه‌های مسیحی در اینجا شامل اقلیت‌های قدیمی هستند که به سرعت در حال کاهش هستند و سنتهای منحصر به فردی را حفظ می‌کنند که اغلب تاچالکیدونی هستند. سینه‌چالیک آنها نه تنها جشن مذهبی است بلکه عملی از بقا فرهنگی و قومی-مذهبی است، جایی که ریتوال به عنوان کد یادگیری و مقاومت در برابر هم‌آغوشی است. جشن‌گیری در شرایط ناپایداری سیاسی، مهاجرت و گاهی اوقات تهدید مستقیم انجام می‌شود. چشم‌انداز جامعه‌ها: موزاییک کلیساهای قدیمی روسی‌ها (پاتریارک‌های آنتیوخ، اورشلیم، کنستانتینوپل): یونانی‌ها، مسلمانان-روسی‌ها، جامعه‌های کوچک در ترکیه. کلیساهای شرقی (تاچالکیدونی): کلیسای ارمنی کلیسای اعیان (ارمنستان، دیاسپور در ترکیه، لبنان، سوریه، عراق). کلیسای ارمنی کلیسای اعیان (یاکوبی) و کلیسای سوری-یاکوبی (سوریه، ترکیه). کلیسای کپتس (مصر، اما از لحاظ تاریخی با منطقه مرتبط است). کلیسای شرقی (نستوریان) و کلیسای کاتولیک کالدایی (عراق، سوریه، دیاسپور). کلیساهای شرقی کاتولیک (مارونیت، ملکیت، کالدایی و غیره)، که مراسم شرقی را در ارتباط با رم حفظ می‌کنند. جامعه‌های پروتستانی که در قرن‌های نوزدهم و بیستم شکل گرفتند. ویژگی‌های مشترک: روزه‌داری سخت و اوج مراسم با وجود تفاوت‌ها، عناصر متحدکننده‌ای وجود دارد که به عمل‌های قدیمی بازمی‌گردد. روزه‌داری سخت (روزه‌داری مسیحی): برای بیشتر کلیساها، دوره روزه‌داری ۴۰ روز است. ۶ ژانویه (یا ۵ ژانویه، بسته به تقویم) روز بیشترین خودداری است. برای ارمنی‌ها این روز آخر روزه‌داری آراچاورک است. غذای فقط گیاهی و بدون روغن است. این نه تنها انضباط است بلکه مشارکت مقدس در انتظار ظهور است. مراسم به عنوان مهم‌ترین رویداد: برخلاف مدل غربی با شام خانوادگی، مرکزیت بر مراسم طولانی و اغلب شبانه است. این نه «نماز» است بلکه مجموعه‌ای پیچیده از مراسم: بزرگ‌شب، صبحگاه، مراسم مقدس. برای ارمنی‌ها صبح ۵ ژانویه مراسم «چرگالیوتس» (نور زدن چراغ‌ها) برگزار می‌شود که نماد ستاره ویفله است. ویژگی‌های خاص منطقه‌ای ... Читать далее