کودک امروزی دقیقاً به دقیقه‌ها برنامه‌ریزی شده است. مدرسه، معلم خصوصی، ورزش، موسیقی، نقاشی. والدین می‌ترسند که بدون فعالیت‌های اضافی او «بازنده خواهد شد» یا «از دیگران بدتر خواهد شد». در این مسابقه، حقیقت ساده‌ای فراموش می‌شود: کودک باید زمان آزادی داشته باشد. حق بازی، حق هیچ‌کاری نکردن، حق کسالت در کنوانسیون حقوق کودک سازمان ملل متحد تضمین شده است. این یک لطف نیست، بلکه نیاز به رشد طبیعی است. چرا زمان آزادی چیزی نیست وقتی کودک به خودش واگذار می‌شود، یاد می‌گیرد که برنامه‌ریزی کند. او خودش تصمیم می‌گیرد: بازی با لگو، خواندن یا فقط روی کاناپه افتاده بودن. این کار استقلال و مسئولیت را توسعه می‌دهد. دقیقاً در بازی‌های آزادانه، تخیل شکل می‌گیرد و توانایی خروج از درگیری‌ها (در بازی‌های نقش‌آفرینی) به دست می‌آید. بدون زمان آزادی، کودکان بزرگ می‌شوند که ترسو و ناتوان از سرگرم‌سازی بدون دستگاه‌های الکترونیکی هستند. مشکل امروزی: اضافه‌برانگیزی و ترس از کسالت والدین از کلمه «من کسالت دارم» می‌ترسند. بلافاصله دستگاه‌های الکترونیکی را روشن می‌کنند یا او را به یک کلاس می‌برند. اما کسالت، موتور خلاقیت است. دقیقاً وقتی هیچ کاری نیست، کودک یک سفینه فضایی از جعبه درست می‌کند. برنامه‌ریزی پر از فعالیت‌ها زمان برای این نوع اختراعات را باقی نمی‌گذارد. نتیجه، کاهش انعطاف‌پذیری شناختی است. چند ساعت زمان آزادی نیاز است بر اساس توصیه‌های پزشکان کودکان، کودکان 7-10 سال باید حداقل 2-3 ساعت زمان آزادی در روز داشته باشند (بجز خواب و پیاده‌روی). این زمان را برای بازی، ارتباط با دوستان و علاقه‌های خود صرف می‌کنند. متأسفانه، دانش‌آموزان مدرسه امروزی کمتر از یک ساعت دارند، اگر وظایف درسی و کلاس‌های خارجی را در نظر بگیریم. بسیاری از والدین فقط انگلیسی و ربات‌سازی را «مفید» می‌دانند و ساخت یک خانه از صندلی‌ها را چیزی بیهوده می‌دانند. این یک اشتباه است. چگونه از حق بازی محافظت کنیم در برنامه‌ریزی خود «زمان‌های خالی» را در نظر بگیرید. هر ساعت را برنامه‌ریزی نکنید. یاد بگیرید که به معلم‌های خصوصی و کلاس‌ها بگویید «نه»، اگر ببینید که کودک شما پر از فعالیت است. نمونه‌ای بزنید: خودتان تلفن را قطع کنید و به کسالت بپردازید (کتاب بخوانید، به پنجره نگاه کنید). با کودکان در بازی‌هایشان بازی کنید ( ... Читать далее