زبان دشمنی و روش‌های مقابله با آن: زبان‌شناسی، روانشناسی و انسان‌شناسی حقوقی مقدمه: زبان دشمنی به عنوان ابزار دهمانی‌زدایی زبان دشمنی (hate speech) نه تنها لغت‌های تحقیرآمیز است، بلکه یک نوع خشونت سیستماتیک گفتمانی است که به ساخت تصویر «غیر خودی» به عنوان یک گروه دشمن، پایین‌تر یا خطرناک می‌پردازد. هدف آن بیشتر این نیست که احساسات گوینده را بیان کند، بلکه دهمانی‌زدایی از هدف نفرت، توجیه تبعیض یا خشونت و بسیج گروه «خود» است. از دیدگاه علمی، این یک پدیده پیچیده است که در تقاطع جامعه‌شناسی زبان (زبان به عنوان عمل اجتماعی)، روانشناسی سیاسی (مکانیزم‌های شکل‌گیری پیشداوری) و علوم حقوقی (توازن آزادی بیان و حفاظت از شأن) قرار دارد. 1. ساختار و مکانیسم‌های زبان دشمنی: چگونه گفتمان نفرت کار می‌کند زبان دشمنی از طریق مجموعه‌ای از استراتژی‌های زبانی و رhetorical تحقق می‌یابد: اسنادی‌سازی و کلیت‌سازی: نسبت دادن ویژگی‌های منفی، ثابت و بیولوژیکی/فرهنگی به کل گروه («تمام [اعضای گروه X] به طور طبیعی تهاجمی/بدون انگیزه/کذاب هستند»). این کار باعث انکار فردیت می‌شود و انسان را به برچسب گروه محدود می‌کند. مترافات‌های دهمانی‌زدایی و زوومورف‌ها: مقایسه انسان‌ها با انگل‌ها («پشه‌ها، موش‌ها»)، بیماری‌ها («ویروس، تومور سرطانی»)، حیوانات («گله، دام‌ها»). این مترافات‌ها، همانطور که تاریخ‌نگار گفتمان ویکtor Klemperer در تحلیل زبان نازی‌ها (LTI) نشان داده است، افکار عمومی را برای توجیه خشونت آماده می‌کنند، زیرا انگل‌ها از بین می‌روند و بیماری‌ها به طور رادیکال درمان می‌شوند. گفتمان‌های کنسپیرولوژی: ساخت افسانه‌ای از یک توطئه پنهان، قدرتمند و نیت بدی از گروهی («کلوپ پنهان جهانی»، «توطئه جهانی»). این کار تصویر دشمنی را ایجاد می‌کند که هم ضعیف (مانند «انگل») و هم بسیار قوی است، که این امر توجیه اقدامات افراطی «مقابله» را می‌کند. اپلوس به «ترتیب طبیعی» و «پاکیزگی»: رиторیک حفاظت از «ارزش‌های سنتی»، «خون و خاک»، «پاکیزگی ملی/زمینی/زبان» از «آلودگی» یا «فساد». این استراتژی، که بر اساس مفهوم آلودگی اجتماعی‌بیولوژیکی (Mary Douglas) است، انگیزه‌های عمیق انزجار و ترس را بسیج می‌کند. نکته جالب: پروژه «راسизм عادی» (The Banality of Racism)، که گفتمان در شبکه‌های اجتماعی را تحلیل می‌کند، نشان داده است که زبا ... Читать далее