مراسم خداحافظی سال نو در مهمان‌ها و خانه: تحول آیین در روان‌شناسی اجتماعی و انسان‌شناسی مقدمه: شب سال نو به عنوان آیین گذار لیمینال ملاقات سال نو یک آیین گذار لیمینال جهانی (بر اساس تعریف انسان‌شناس آرنولد وانهنه) است — مراسم گذار که به طور نمادین زمان قدیم را از زمان جدید جدا می‌کند. این شب در فاز «میان‌رشته‌ای» بین دو دوره زمانی قرار دارد که آن را به فضایی برای درک گذشته، برنامه‌ریزی آینده و تغییر روابط اجتماعی تبدیل می‌کند. دشواری «در مهمان‌ها یا در خانه» نه تنها یک انتخاب روزمره است بلکه منعکس‌کننده فرآیندهای عمیق‌تر اجتماعی و فرهنگی است: فردی‌سازی، جستجوی هویت، بازسازی روابط خانوادگی و دوستانه. عملکرد اجتماعی-روانی آیین خداحافظی: مهمان‌ها به عنوان جامعه گسترده آیین رفتن به مهمانی‌های جمعی در شب سال نو ریشه در جوامع کشاورزی و پیش‌صنعتی دارد، جایی که این جشن نقش یک تبادل انرژی و اجتماعی جمعی را ایفا می‌کرد. آیین به‌روزرسانی روابط: در شرایطی که ارتباطات محدود بود، مرور خانواده‌ها و همسایگان به عنوان مکانیزم سالانه تایید و «پاره‌سازی مجدد» قراردادهای اجتماعی، حفظ وحدت خانواده بزرگ یا جامعه عمل می‌کرد. میز شام مشترک نماد اعتماد و تعهدات برای سال آینده بود. توزیع ریسک و موفقیت جمعی: در ذهن‌های باستانی، گذار به زمان جدید خطرناک و پر از ریسک تلقی می‌شد. جمعیت شلوغ و شاد مردم («بدن جمعی») یک غلاف انرژی حفاظتی ایجاد می‌کرد که روح‌های بد را دور می‌کرد. هدیه دادن به مهمانان و رفتن به خانه‌ها یک شکل سرمایه‌گذاری در سرمایه اجتماعی و «جادو غنا» بود — هر چه بیشتر مردم با نان شما تقسیم شوند، بیشتر رفاه به خانه شما بازمی‌گردد. نمایش موقعیت: پذیرایی از مهمانان به شما اجازه می‌دهد که ثروت مالی خود را (میز غذا، تزئینات خانه) و مهارت‌های اجتماعی خود و موقعیت خود در هیرارشی محلی را نشان دهید. انزوا در خانه: تغییر به سمت خصوصی‌سازی و هویت تغییر به سمت جشن گرفتن در یک جمع کوچک در خانه — یک پدیده در نیمه دوم قرن بیستم و قرن بیست و یکم است که توسط چندین عامل موثر است: شهرنشینی وatomization خانواده: شکست خانواده‌های چند نسل‌ه، زندگی در آپارتمان‌های جداگانه، خانه‌های خانوادگی را از نقطه جذب خانواده به یک قلعه خصوصی تبدیل کرد. سال نو یکی از معدود آیین‌هایی بود که این فضای خصوصی و محرمانه را ... Читать далее